Hâlâ

Uzak

20 Ocak 2019

Uzak
Bulunduğum ana dair hissettiğim duygu şu an bu. Uzak! Her şey öyle uzak ki. En çok da kendi bedenim. Nefesimi bile ben almıyorum sanki. Zihnim dışında ulaşabildiğim hiçbir şey yok. Ne kolumu ne de bacağımı kıpırdatamıyorum. Bedenim yerine zihnimi kapatmak daha iyi olmaz mıydı?

Sanrıya dönüşmüş kelimelerim bir türlü susmadı oysa. Bir sussa onlar, ben de rahatlayacağım. Hâlâ aynı kelimelerle debelenip duruyorum zihnimin takılı kalmış bir köşesinde. Rüya olsa uyanınca geçeceğini bilirsin. Böyle olunca hepten uyumak istiyor insan. Bir daha uyanmayacakmışcasına uyumak. Ama yok, uykum yok. Kabusun en kötüsü de bu.

Soğukluk uzaklıkla yarışır vaziyette içimde. Bedeninin içinde kaybolmuş biri olarak çok üşüyorum. Ne kadar üşüsem de, iki sokak ötemde oturan annemin buraya kadar gelip üzerime örttüğü battaniyeyi biliyorum ama sarılamıyorum. Hissedemediğim bir şeye nasıl sarılınabilinir bilmiyorum çünkü.

Tuhaf

En tuhafı, kısa bir süre önce kavramaya çalıştığım uzağımda sandıklarımı artık tamamen yitirmiş olmam. Kayıp düşeceğini bile bile uçurum kenarına doğru sürüklediğim benliğim mesela. Kaldıramayacağını bildiğim ne çok suç işledim onunla birlikte. Tanıklık etmeye razı geldiğim ne çok yanlış yaptım. Belki geçecek bütün bunlar. Belki yeniden ağız dolusu bir nefes alabileceğim saatler geri gelecek. Anlamsız şeylere gülebilecek ve gereksiz meseleler için saatlerce hıçkıra hıçkıra ağlayabileceğim. Yine de buna güvenmek için çok erken.

Sıcaklığı hatırlatacak bir kırıntı kaldıysa şayet, o da özlemek olmalı. Bitkin olmayı bile özledim neticede. Çabaladıklarının ardından bitkin düşmek ne büyük lüksmüş meğer. Çırpınmak ve hayal kırıklığına uğramak ne ayrı bir tat verirmiş insana. Ve tüm olanlardan sonra yeniden başlama gücü bulabilmek ne kadar insanı diri tutarmış. Nasıl özledim yaşamla boğuşmayı.

Yorgun

Tanımadığım biri sürekli bedenimi okşuyor. Bunun için para alıyor olmalı. Ondan gördüğüm bu anlamsızca zulüm ne lazımsa bana. Düzenli olarak mutfaktan gelen bütün tıkırtılar ona ait biliyorum. Kalbi durmayan bir insanın beslenmesi gerek ne de olsa. Bütün hayatım boyunca beceremediğim gibi, görev insanlarına hayranlık duymayı başaramıyorum. İşi ne kadar zor olursa olsun. Varlığı beni yormaktan öteye gidemiyor.

Beslensem ne fark eder yemekler hiç tat vermiyor. Ne zalimce bir şey hiç acıkmıyor olmak. Bir çocuk gibi heveslenememekten öyle bunaldım ki.

Bir an önce gözlerimin içine aynada bakıp terk etmek istiyorum kendimi. Bana bu kadar uzak birine daha fazla tahammül edemiyorum artık.

Didem Elif

Bu yazılar da ilginizi çekebilir

8 Yorum

  • Cevapla İrem Savaş 20 Ocak 2019 at 12:31

    Merhabaa;
     
    Kaleminize sağlık, ne harika bir yazı olmuş. Herkese farklı şeyler çağırıştırıyor olmalı kendi hayatından. İlgiyle okudum.
     
    Hayat renkli, günler şeker 🍭

    • Cevapla Didem Elif 20 Ocak 2019 at 20:21

      Merhaba. Evet günler çok şekerli olsun. Çok teşekkür ederim. Böyle hissettirmesi güzel geldi. 😍🙏😘

  • Cevapla Didem Çelebi Özkan 20 Ocak 2019 at 14:42

    Ne kadar acı; zihin bu kadar berrakken bedenine hükmedemiyor olmak. Yaşanan çaresizlik oldukça net geçiyor okura. Harika bir anlatım, tebrik ederim canım 👌🏻😘

    • Cevapla Didem Elif 20 Ocak 2019 at 20:24

      Teşekkür ederim canım. Uzak olanın verdiği çaresizliği anlatmak istemiştim bedene inen bir felç ile. Karşıya geçmesine sevindim. 🙏😍😘

  • Cevapla Ahmet Yonca 20 Ocak 2019 at 18:05

    YouTube’a bir zamanlar bir bestemi yüklemiştim. “Uzak” isminde… Hayata öyle şiirler yazıp, öyle şarkılar yaptım ki, zaman geçince bir bakıyorum “Uzak” çok uzak… Üstüne bir de iki gün önce isyan ediyordum; “Yaşıyoruz diye acıkıyoruz, yaşıyoruz diye ölüyoruz” diye…
     
    Gerçekten, bu hayat kendimizi terketmek adına değerli mi?.. Değiyorsa ben de kendimden gideceğim.

    • Cevapla Didem Elif 20 Ocak 2019 at 20:29

      Sorunu tam anlayamadım. Daha doğrusu bu öykünün üzerine bu soruyu anlayamadım. Ama genel olarak cevaplayabilirim. Herkes kendinden zaman zaman gider bence. Değerli olan gitmeden kalabilmek.

      • Cevapla Ahmet Yonca 21 Ocak 2019 at 11:45

        Hikayen beni çok uzak şeylere götürdü. Belli yerlere takılı kalıp bu sorulara düştüm. Velakin gördüm. Ben kendimden çoktan gitmişim…

        • Cevapla Didem Elif 21 Ocak 2019 at 11:53

          Evet işte bak bu doğru. Fakat insan illa geri dönüyor. Gidişin buysa dönüşün muhteşem olacaktır. Sana güveniyorum. 🙋‍♀️

    Cevap Yaz