Çok Gezen Abi

Bodrum | Kesişen Yollar

21 Ağustos 2020

Yazı: Bodrum | Kesişen Yollar

 
 
1. Bölüm 👉🏻 Paylaştıkça Çoğalıyor İnsan
2. Bölüm 👉🏻 Korkularımı Cihangir’de Bıraktım
3. Bölüm 👉🏻 Umarım Unuttukları Çok Yer Vardır
4. Bölüm 👉🏻 İnsanoğlu Baki Değil, Devrilir Ağam
5. Bölüm 👉🏻 Herkes Zengin Ama Kimse Özgür Değil
6. Bölüm 👉🏻 Peksimet | Kırlangıç Sanat Atölyesi
7. Bölüm 👉🏻 Herakleia | Sekiz Bin Yıllık Miras
8. Bölüm 👉🏻 Bu Kampta Mucize Var
 
 

9. Bölüm | Bodrum | Kesişen Yollar

Kırlangıç Sanat Atölyesi | Hüseyin Doğan

Eylül 2017, Bodrum. Hâlâ sıcak.

Kapıkırı gezisinden sonra Volo Kamping’de dinlenme günleri hızla geçti, Peksimet’e, atölyeye döndüm. Hüseyin Hoca ve Güven’le birlikte ağaç işçiliği yeniden başladı. Sabahları erken kalkıp önce bahçeyi süpürüyor, hortumla evin etrafını suluyor, ardından mutfağa geçip, bizim gibi akşamdan kalmış bulaşıkları yıkıyordum.

Güne temizlik yaparak, bulaşık yıkayarak başlamayı seviyorum.

Hüseyin Hoca’nın hazırladığı kahvaltıyı her gün bahçede, tavuklarla ve civcivlerle birlikte uzun tek parça ağaç bir masanın üzerinde yapıyorduk. Sonrasında da artık iyice alıştığım kesme, biçme, oyma, zımparalama, boyama işleri gün boyu devam ediyordu. Akşam yemeklerini yine bahçede yiyor, kimi zaman sadece üçümüz, kimi zaman da Hoca’nın Bodrum çevresinden misafirleriyle birlikte daha kalabalık olarak günü ev yapımı rakıyı yuvarlayarak deviriyorduk. O geceler atölyenin üst katında, yola bakan ve içinde sadece yatak olan odada yoldan geçen araçların duvara yansıyan ışıklarını izlerken sızarak sonlanıyordu.

Zaman artık yoktu, gün dönümü vardı. Gün doğuyor, gün batıyor, günler peşpeşe, dolu dolu akıyordu.

Hüseyin Hoca, atölyenin sergi bölümünde, kendi yaptıklarının dışında Bodrum çevresinde yaşayan başka sanatçı arkadaşlarının ürünlerini de sergiliyordu. Bunların arasında ahşap oyuncaklar, çeşitli boylarda ağaç parçalarına yapılmış resimler, kabaktan yapılmış bonglar vardı. Hoca bütün bu ürünler içinde resimleri, kabaktan bongları yapan ve ortalarda hiç görünmeyen Uygur kökenli Pak’ı özellikle dilinden düşürmüyordu.

Kahvaltımızın müşteri baskınıyla yarım kaldığı bir gün koşturmacamız oldukça erken başlamıştı. Bir yandan müşterileri ağırlıyor, çay ikram ediyor, ürünleri gösteriyor, bir yandan da ayak altında dolanan kedi yavrularını toplamaya çalışıyorduk.

Pakeliya Pulati | Pak

Pak’ı bu yoğunluk sırasında atölyenin ortasında ilk kez görmüş, görür görmez de bunun ilk karşılaşmamız olmadığını anlamıştım. Pak, haziran ayında Sumi ile Bodrum Turgutreis’te yaptığımız röportaja Kaan’la birlikte gelmişti. O gün orada tanışmıştık. Şimdi üç ay sonra bu koşuşturma içinde o gün giydiği kırmızı elbisesi ve çekik gözlü güzelliğiyle tekrar karşıma çıkmıştı. İlk günkü kadar etkileyiciydi.

Diyorum ya, yol süprizlerle dolu.

Müşterilerin ayaklarına dolanan kedi yavrularından birini hızla yakalayıp henüz tek kelime bile konuşmadığımız Pak’a verdim, arka odaya kapatmasını istedim. Önce yavru kedi kucağında öylece durdu, baktı, kediyi aldı arka odaya götürdü. Kediyle birlikte bir süre orada kaldı, o gün müşteri kalabalığından atölyede çalışamayacağını anladı, çıktı Bodrum’a gitti.

İlk elektrik.

Öğleden sonra geri gelmesi çok sürmedi. Çok konuşmadan, kendi siparişlerini paketledi, kargoya vermek üzere çıktı. O günden itibaren akşam yemeklerinde dört kişi olduk. Gece boyu gözleri üzerimde, kulağı sözlerimdeydi. Çok konuşmuyor, çoğunlukla dinliyordu.

Bodrum Peksimet’e çok yakın Dereköy’de oturan Pak, takip eden günlerde hep atölyedeydi artık. Birlikte çalışıyor, iş aralarında sürekli sohbet ediyor, yemekleri birlikte yiyorduk. Çin’i, Urumçi’yi Uygurları, Çin-Uygur gerilimini, anne ve babasının küçük yaşta ayrılmasını, 12 yaşında ilk evden kaçışını, 16 yaşından itibaren tek başına devam ettiği ve 22 yıla sığdırdığı uzun ve derin hayat hikayesini anlatıyordu. Aslında duvar resimleri yapan bir ressamdı, buraya da yine duvar resimleri yapmak için gelmişti ve yollarda geçen kısa hayatında çok şey yaşamıştı.

Hepsini buraya sıkıştırmaya çalışmayacağım. 16 yaşından itibaren tek başına yaşayan ve ayaklarının üzerinde duran, Çin’de, İstanbul’da, Bodrum’da ayrı ayrı hayatlar kurup yaşamış genç bir kadının başından geçenleri tahmin edersiniz.

Umarım bir gün o da yazar. Bu hayat tecrübesi, yollarda geçen bir ömürde genç yaşta nasıl güçlü bir kadın olunduğunun hikayesi sadece anılarda kalmamalı.

Öyle düşünüyorum.

Bahçede çalıştığımız günlerden birinde, kendisi ile aynı zamanda atölye ahalisine katılan, gözleri birbirinden farklı renkte, kulağı az duyan beyaz yavru kediyi soruyor, “Kimin?” diye.

Hoca’dan ve Güven’den hızlı davranıp “Benim o” diye cevap veriyorum. Şaşırıyor, şüpheli gözlerle bakıyor yine. Gülerek “Sevebilirsin istersen” diyorum. Kediyi kucağına alıyor, ellerini kedinin tüylerinin arasında gezdiriyor, “Ama ben seversem alıp eve götürmek isterim” diyor.

Elektrik. Yine.

“Hayatta her şeye sahip olup dört duvar arasına kapatamazsın” diyorum.

Düşünceli düşünceli gözlerime bakıyor. Ben görüyorum ama bakamıyorum.

Pakeliya Pulati | Pak

Bir akşam yemekte yolculuğumu soruyor. Nereden, nasıl geldiğimi, yürüyüşümü anlatıyorum. Dinliyor, sorular soruyor, anlamaya çalışıyor, şaşırıyor, nasıl olacağını düşünüyor. Bodrum’dan sonra nereye gideceğimi soruyor. “Bilmiyorum yoldayım, yola devam” diyorum.

Gözlerini gözlerime dikiyor, “Ben de seninle geleyim” diyor.

Sofrada derin bir sessizlik, Hoca, Güven, herkes birbirine bakıyor. “Olmaz” diyorum. “Neden?” diye soruyor.

Çok genç.

“Hem küçüksün hem de bu yol için tecrübesiz” diyorum. Yaşından beklenmeyecek olgunluktaki cevabı çok net:

“Yaşım beni ilgilendirir, tecrübeyi de yolda edinmeyeceğim de nerede edineceğim?”

Herkes hâlâ birbirine bakıyor, ben görüyorum ama bakamıyorum.

Zaman artık yoktu, gün dönümü vardı. Gün doğuyor, gün batıyor, günler peşpeşe, dolu dolu akıyordu.

İlerleyen günlerin birinde yeğenim Ateş’in yelken yarışını izlemeye Bodrum Yalıkavak’a gideceğim. Onu da davet ediyorum, geliyor.

Gelirken yolda ayağına diken batmış. Sahilde ilk işimiz ilk yardım, topuğundan cımbızla diken temizliyoruz.

Ardından yüzme bilmeyen Pak’a ilk yüzme dersleri. Suyun içinde ilk temas, ilk kucaklaşma, sonra gün batımı…

O gün, o gece ve takip eden üç günü atölyeye dönmeden Bodrum’da birlikte geçirdik. Gündüzleri denizde, kitapçıda, restoranda. Akşamları çoklukla dışarıda, barda; gece otelde.

Yollarımız kesişiyor, yola birlikte devam ediyoruz.

Bodrum’dan sonraki durağımız, Datça.
 
 

Devamı için tıklayınız.

 
 
Burak Süalp

Bu yazılar da ilginizi çekebilir

12 Yorum

  • Cevapla Didem Çelebi Özkan 21 Ağustos 2020 at 13:33

    Ne güzel bir kadın, ne güzel bir aşk. Bayıldım 😍 Senin anlatımınla da epik bir havaya bürünmüş 👌🏻
     
    Büyük bir keyifle okuduğum yazılarında, şimdi çokça da merakla bu aşkı takip edeceğim.
     
    Sevgiler canım 🤗

    • Cevapla Burak Süalp 21 Ağustos 2020 at 14:39

      Didemcim yazıyı beğenmene çok sevindim. O dönemde benim için çok süpriz bir karşılaşma olmuştu ve bir yol arkadaşı kazanmıştım. Uzun süre de birlikte yürüdük. Birlikte yaşadığımız birçok şeyden sonra da harika bir dost kazanmış oldum.
       
      İçten ve samimi yorumun için çok teşekkür ederim.

    • Cevapla Pelin Öncüoğlu Işık 13 Eylül 2020 at 21:51

      Burakcım yine çok güzel bir yazı olmuş 😍 Eline sağlık 😘
       
      “Hayyata herşeye sahip olup dört duvar arasına kapatmazsın.” 👍
      Ba-yıl-dım

      • Cevapla Burak Süalp 13 Eylül 2020 at 21:54

        Pelincim, canım arkadaşım, yorumun için çok teşekkür ederim. Bi’ tanesin!

  • Cevapla Cem Albayrakoğlu 25 Ağustos 2020 at 15:10

    Selam Çok Gezen Abi 😂
     
    Ne mutlu ki sana yolda bir dost kazanmışsın.
    Dostluğa çok önem veren biri olarak çok beğendim yazını.
     
    Kalemine sağlık.

    • Cevapla Burak Süalp 25 Ağustos 2020 at 16:15

      Sevgili Cem, kıymetli yorumun için çok teşekkür ederim. Senin de dediğin gibi “dostluk” çok değerli bir ilişki düzeyi. Ayrıca geçmişte yaşanmış ve kalmış bir olayı o zamanki duygularla yazmaya çalışmak gerçekten zormuş. Yazıyı beğendiğine çok sevindim.
       
      Sevgiler

  • Cevapla Atakan Balcı 2 Eylül 2020 at 17:54

    Yol her şeydir, bir çok anlamda ve adım adım aşka ve daha fazlasına ulaştırabiliyor. Kalemine sağlık.

    • Cevapla Burak Süalp 14 Eylül 2020 at 10:39

      Kesinlikle katılıyorum. Hayatta durup beklemekten yol almak, arayışına yolda devam etmek en güzeli. Teşekkürler dostum.

  • Cevapla Cüneyt Şensılay 14 Eylül 2020 at 10:29

    Sevgili Burak, sen de beyaz yakalıların Spartaküs’üsün. Hepimize başka bir hayatın mümkün olduğunu gösterdin ve göstermeye devam ediyorsun. Ne diyeyim umarım bizi tutan sanal ağlardan biz de kurtulabiliriz.

    • Cevapla Burak Süalp 14 Eylül 2020 at 10:41

      Dostum alçakgönüllü yorumun için teşekkür ederim. Başka hayatlar yaşamak her zaman mümkün. Umarım herkes en mutlu olduğu hayatı yaşar bu dünyada ✌️ Yoksa ne anlamı kalır yaşamanın…

  • Cevapla Beril Erem 2 Ekim 2020 at 21:03

    Sevgili Burak,
     
    Öykü tadı da alınabilecek güzel bir yol hikayesi okudum senden. Ne yapsak? Öyküye mi transfer etsek seni de? 😃🙈

    • Cevapla Burak Süalp 3 Ekim 2020 at 12:38

      Sevgili Beril, yorumun beni nasıl mutlu etti, tarif edemem. Yazıların ardından yorum almak zaten güzelken, dergimizin senin gibi hem editörü hem de iyi öykü yazarı olan birisinden bu yorumu almak beni çok sevindirdi. Kendi kendime birkaç yazın alanında denemeler yapıyorum. Kalemimin daha pişmesi lazım onun için çalışıyorum. Fakat böyle güzel yorumlar beni çok motive ediyor.
       
      Laf aramızda, Madam Vanuş’un vişne likörü tadındaki hikayelerinin devamını özlemle bekliyorum. Sevgiyle kal!

    Cevap Yaz

    Girne Antik Liman
    Girne Antik Liman
    Öykü: Umarım Bu Gece Öldürülmem | Yazan: Didem Çelebi Özkan