Tüm Yazıları

Atakan Balcı

Yazı: Bekleyişler Ardında | Yazar: Atakan Balcı
Ay Işığı Yolcusu

Bekleyişler Ardında

“Bekle dedi gitti Ben beklemedim, o da gelmedi Ölüm gibi bir şey oldu Ama kimse ölmedi…” diyor Özdemir Asaf şiirinde, Duman topluluğunun solisti Kaan Tangöze de, şarkı olarak yorumunda. Kavuşmak/vuslat bir elemin, acının son buluşu ise, ayrı kalmak da, yemeği, suyudur ya, işte beklemek…

20 Ekim 2020
Yazı: Geceye Kalan Çığlık | Yavuz Hırsız | Yazan: Atakan Balcı
Ay Işığı Yolcusu

Geceye Kalan Çığlık | Yavuz Hırsız

Geceye kalan bir çığlık var. Kimin çığlığı deme, ne söylüyor deme, “Susturun şunu” deme, teninde duy çığlığı, tininde, kutunda, sür’ünde duy çığlığı. “Hepsi de ruh” deyip geçme. Tindeki soluğu, kuttaki gücü, sürdeki bireyi gör iki gözünün arasından; duy şu çığlığı! Duy, ilenmiyorum artık duy!…

13 Ekim 2020
Yazı: Adı Nevin | Yazan: Atakan Balcı
Ay Işığı Yolcusu

Adı Nevin

“Adı Nevin”, soluğumu keserdi geceleyin. Tüm canlılarda vardır tin, yeldir, soluktur ama onun tenime karışan tini hiçbir alevde yoktur. Sözlüklere bakarsanız, yalnızca kişioğlunda vardır tin. Ama Ulu Önder’in 1980’de kapatılan Dil Kurumu değil, Kenan Evren’in 1982’de kurduğu kurum söylüyor bunu, siz seçin. Soluktur, yeldir…

6 Ekim 2020
Yazı: Hiçbir İyilik Cezasız Kalmaz mı? Yazan: Atakan Balcı
Ay Işığı Yolcusu

Hiçbir İyilik Cezasız Kalmaz mı?

Sözün özgün sahibi kim olursa olsun, İsmet Paşa’nın da “Bu memlekette hiçbir iyilik cezasız kalmaz” biçiminde bir sözü olduğunu anımsıyorum. Öyle mi gerçekten? Buna izin mi veriyoruz? Daha da kötüsü, bunun bir parçası mıyız? Pandemi Pandemi sözcüğü ile özdeşleşen bu salgın döneminde, gecesini gündüzüne…

29 Eylül 2020
Yazı: Kol ve Gece | Yazan: Atakan Balcı
Ay Işığı Yolcusu

Kol ve Gece

Kol ve gece çok parçalı bir buhrana gebeydi. Kol gücüne aşık milyonlar, milyonlar ve milyonlar vardı yine, her zamanki düzeyde. Ancak bu kez, çok bilmiş bilgisizlikleri Sirius yıldızından bile milyonlarca kat büyük ölçülerde güdülenmiş; kendi karmaşık, parıltılı, süs üstüne süslerle kaplı beyaz giysilerince ışıldatılarak…

22 Eylül 2020
Yazı: Kara Ay’ın Eli | Yazan: Atakan Balcı
Ay Işığı Yolcusu

Kara Ay’ın Eli

Törük, töreli, hukuk sahibi, töremiş; Kord, dağlı, güçlü; Zaza, dada, dadaş, ağabey… Karındaş, kardaş, kardeş!… Tepeler Kuzey Amerika Kızılderililerinin “tepek” dediği tepelerde büyüdüm. Çoruh Nehri’nin deli kıvrımları içimde aksa da, Bursa’nın aklı nerde, ruhu karmakarışık bir yerde topraklarında doğdu gövdem tel tel ayrılmadan önce.…

15 Eylül 2020
Yazı: Ateş İyesi | Yazan: Atakan
Ay Işığı Yolcusu

Ateş İyesi

Ateşe odun, oduna kor, kora köz, közden kıvılcım, kıvılcımdan alev, alevden ateş… Yeniden, yeniden, yeniden ölümlere, doğumlara. Ölümsüz deniz anasından öte ölmeden doğumlara. Kan, ekmek, gül Kan ve gül ellerinde yaşıyoruz sonsuz gibi görünen bir zamandan beri. Ekmek ve güle seviyle taşıyordum ben halbuki.…

8 Eylül 2020
Yazı: Damladaki Deniz, Denizdeki Damla | Yazan: Atakan Balcı
Ay Işığı Yolcusu

Damladaki Deniz, Denizdeki Damla

Bir damla ateş içinde eridim, deniz içre deniz oldum, eridim. Alevde bir damla oldum, eridim. Karbon çeliğiydim, Ülgen öğretti sanatı, ateşi. Ateş içre saflaştım, eridim. Damlayken denize erdim, sonsuz bir deniz oldum yaşamların içinde, evrenler içinde. Denizden ulaştım kendiliğime damla oldum yeniden, buğu oldum,…

1 Eylül 2020
Yazı: İçimdeki Boşluk | Yazan: Atakan Balcı
Ay Işığı Yolcusu

İçimdeki Boşluk

Boşlukta salınan bir cüce yıldız değildim, bir boşluktum uzun yıllar boyunca. İçimi babacan sözcükler ve satır satır ışıkla doldurdum ve sonra yine ve her zaman satır satır ışık vardı, kaynağımdı, su pınarı, çağlayanım. Ben bir çağlayandım bir zaman noktasında ama her şeyden önce ben…

25 Ağustos 2020
Yazı: Su Damlası | Yazan: Atakan Balcı
Ay Işığı Yolcusu

Su Damlası

Önce düş gücü vardı. Düş gücü sonsuz bir hiçlikti ve hiçlik, içinde taşıdığı tüm yok ötesi varlığıyla her şeydi, düşe evrildi. Düşlem Ben küçük bir su damlası duydum düşlemimde. “Hu” dedi, seslendi, esenledi beni ay ışığı kendi dilimle. Tadı özgün, tadı özgürlük, tadı varoluş…

18 Ağustos 2020
Yazı: Tuz Oldum | Yazan: Atakan Balcı
Ay Işığı Yolcusu

Tuz Oldum

İlk kez tenim denize değdiğinde on altı yaşımdaydım; tuzlu, sersemletici bir deneyimdi. Tenim renk değiştirmişti, canımı acıtan bir deneyimdi. Çırpınışlarım Fakat yüzmeyi hiçbir zaman öğrenemedim, tenimde ya da tinimle, insanlardan uzak kaldığım kadar denizden de uzaktım. İçimdeki gökyüzü bana kucak açtı, engin; ayaklarımı bastığım…

11 Ağustos 2020
Girne Antik Liman
Girne Antik Liman
Öykü: Umarım Bu Gece Öldürülmem | Yazan: Didem Çelebi Özkan