Tüm Yazıları

Gökçe Çiçek Gönülaçar

Öykü: Aynı Tanrının Çocukları Nikos & Raife | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Aynı Tanrının Çocukları Nikos & Raife

Kriti! Ya panda sti kardia! İse i patrida mu i gliyka.* * Girit! Hep kalbimdesin! Tatlı memleketimsin. Üzümlü kamelyanın altında ela gözlerini batan güneşe kilitlemiş, yaşlı ellerini birbirine kavuşturmuş sessizce oturuyordu büyük babaannem. Dantelli beyaz tülbenti ve siyah elbisesi içinde Yin ve Yang sembolünün…

23 Haziran 2020
Öykü: Gargamel'in Orduları | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Gargamel’in Orduları

Rüzgar deli esiyor. Evimiz kuzey cephede ve rüzgar hırçın bir şarkı söylüyor bu akşam. Uğultuyu dinlerken, doğduğum kasabanın “Fener” denilen mevkisinde, Marmara Denizi’nin bütün görkemi ile salonumuza dolduğu beşinci kat evimiz geliyor aklıma. Rüzgar estikçe boğazın deli dalgalarını görüyor gibi oluyorum. Küçücük gözlerini kocaman…

9 Haziran 2020
Öykü: Duduş'un Ev Ekmeği/ Ahmet Ağa'nın Manisi | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Duduş’un Ev Ekmeği & Ahmet Ağa’nın Manisi

Büyük tahta kapıya vuruyor babam. “Tak tak tak.” Yirmi saniye geçmiyor. Çarçabuk el hareketleriyle çekiliyor demir kilit. Tatlı bir gıcırdamayla açılıyor kapının kanatları, tertemiz bir göçmen evinin avlusuna. Onca tavuğa, koyuna ve keçiye rağmen, o kara beton avluya bal dök yala. Mis gibi bir…

12 Mayıs 2020
Yazı: Mimoza Kadın | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Mimoza Kadın

Demirden kepenkleri vardır küçücük dükkanının. Her sabah Besmele ile açıp her aksam bin bir dua ile kapadığı. Küçücüktür Mimozanın dükkanı. Hırsız olsanız içinde çalacak değerde bir mal bulmanız zordur belki. Âmâ mimozanın rızkı buradan çıkar. Yokluklardan çıkıp gelmiştir o. Olmayanı var etmiştir bu mekan.…

28 Nisan 2020
Öykü: Yalnız Çerçeve |Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Yalnız Çerçeve

Üç çerçeve yan yana duruyordu konsolda. Gülen yüzler, mutlu anılar çerçevelenmiş. Çok sevilen anne ile babanın, ablayla küçük tatlı yeğeninin olduğu fotoğrafların yanına yerleştirmiş onu. Kalbim dediği, o gereksiz adam ile mutlu bir akşamın son saniyelerinde çekilen bir fotoğrafı büyütmüş, diğer değer verdiklerinin yanına…

14 Nisan 2020
Öykü: Kelebek Bahriye,Balıkçı Bahtiyar | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Kelebek Bahriye, Balıkçı Bahtiyar

Burhaniye’nin Dutluca köyünde doğmuşum ben. Denizi olmayan rakımı yüksek minicik bir köyde. Anneannemin öldüğü gecenin sabahına gelmişim dünyaya. Annem bu dünyadan göçerken. İki ölüm bir doğum. Bir isim koymak gerekmiş yavruya. Suzan mı olsun adı, Bahriye mi derken dedem; “Bahriye gitmedi. Torunumla geri geldi”…

31 Mart 2020
Yazı: Zavallı Kırmızı Teflon | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Zavallı Kırmızı Teflon

Bu dünyada yaşattığını yaşamadan ölmek yok büyük ihtimal. Yaptığımdan pişmanım. Kabul ediyorum !!! Bu aşırı duygusal bir itiraftır. Zamanını hatırlamıyorum. Bir ara annemin tencere dolabına dalmıştım. Bütün çocukluğumun şahidi dilsiz nesnelere neden öyle üvey anne gibi davrandım, şimdi sorguluyorum. İşte bir ara gaza gelip,…

17 Mart 2020
Yazı: Kordon'da Deli Olmak | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Kordon’da Deli Olmak

Güneşin, bir gün önce yağmış karı ortadan kaldırma çabası var bugün. Yüzünü birazcık gösteriyor nazlı bir sevgili gibi. Deniz ile aşk yaşayan poyraz sayesinde, soğuk iliklere kadar hissettiriyor kendisini. Şu sigara mereti yüzünden kapının önüne atılmış tahta masaların birinde, kendini bile ısıtmayan bir elektrikli…

18 Şubat 2020
Yazı: Kabuk | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Kabuk

“Ooo… Kabuk tutmuş. İyileşiyor demek ki.” Nasıl oluyor da o kabuğu görebiliyorsunuz bilmem ki. Bazı yaralar asla kabuk bağlamaz oysa. Alttan alttan hep kanar. Benzemez on iki yaşın yaramazlığından kalan küçük bir anının sızısına. O anı gözümün önünde şimdi. Sağ dizim kemiklerim görünecek kadar…

4 Şubat 2020
Yazı: Aynalı Günaydın | Yazan: Gökçe ÇiçekGönülaçar
Naftalin

Aynalı Günaydın

O zamanlar çalışmak da yollar da pek keyifliydi. Elimizde bu telefonlar, tabletler yoktu. Gözünün içine baka baka konuşulurdu insanların. İlişkiler samimiydi. Ne kadar depresyondayız desek de, bunalıma izin vermeyen arkadaşlarımız vardı. Her sabah “Günaydınııın” diye şakıyan bir sesle başlardım güne. Sonraları bu “Günaydın”ı bir…

21 Ocak 2020
Yazı: Gracias A La Vida | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Gracias A La Vida!

Sene 2000. Söylenmesi kolay yepyeni Milenyum. Çanakkale’ye gelişim dün gibi. Tam yirmi yıl olmuş. Elli sekiz, bilemedin altmış kiloyum. Sarı uzun saçlı, yirmi yaşlarında bir genç kızım. Deli bir özgüven patlamış. Direksiyon başındayım ama üç kilo alınca panikleyip on kilometre yürüyorum o zamanlar. Belimde…

7 Ocak 2020
Yazı: Buzdan Kalp Isınır mı? | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Buzdan Kalp Isınır mı?

Her yer bembeyaz. Kar ve buzla döşendi yollar. Bir haftadır kanepeden kalkamıyorum. Perdeleri sonuna kadar açtım. Yağan karı seyrediyorum. Bazen tipi şeklinde yağıyor. Delirmiş gibi. Bazen sakinliyor. Akşam olup ışıklar yanınca, çam ağaçlarının dallarına geceden sim serpmişler gibi oluyor. Bir haftadır griple beraber yaşıyorum.…

24 Aralık 2019
Yazı: Leyla'lı Öyküler | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Leyla’lı Öyküler | 2

* Leyla’lı Öyküler’in birinci bölümü için 👉🏻 Leyla’lı Öyküler | 1 3. Katil Leyla Cinayet gri havalarda işlenmeli. Leyla’ya kalırsa mevsim önemli değil; soğukta da olur, sıcakta da. Ama yağmur yağacağını fısıldamalı kulaklara. Çünkü yağmur yağacak diye herkes evine kaçar. Ancak Leyla gibi kaçıklar…

10 Aralık 2019
Yazı: Leyla'lı Öyküler | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Leyla’lı Öyküler | 1

1. Leyla (Meczup Leyla) Leyla yorganı sıyırdı attı üstünden. Sıcak basmıştı, gece basmıştı. Düşünceleri beynini en teçhizatlı ordularıyla basmıştı. Kalktı. Geceliğini düzeltti. Sabahlığını giydi ve ışığı açtı. Her biri bir başka yere dağılmış bluzlar pantolonlar etekler gördü. Aslında gördüğü bilinçaltının mağaza vitrini gibiydi. Eski…

26 Kasım 2019