Kategori İçeriği

Öykü & Deneme

Öykü: 1 Hafta, Biraz da Kilometre | 5 | Yazan: Sıla Malik
Yıldız Tozu

1 Hafta, Biraz da Kilometre | 5

Yolun iki yanı yeşilliklerle doldu. Bulutlar artık denizle birleşip eşsiz manzarasını sunuyordu. Neşe derin bir nefes çekti içine. Ailesinden bir şey gizlemek nasıl yük olmuştu omuzlarına. Ancak özgürdü artık. Geri dönünce yüzleşeceği onca soruna rağmen özgürdü.…

21 Eylül 2020
Öykü: Anne, Gitme! | Yazan: Didem Çelebi Özkan
Cadı Kazanı

Anne, Gitme!

Yedi yaşındaki oğlu iki eliyle sağ kolundan yakalamış; “Anne, gitme! Lütfen…” derken çığlık atıyordu. Solunda ise başının üzerine kalkmış bir el bir kez daha yüzüne inmek üzere bekliyordu. Kocası alev saçan gözleriyle; “Defol bu evden” diye yineledi. Dört yaşındaki kızı, duvarın dibinde bacaklarını karnına…

21 Eylül 2020
Öykü: Karmanın Düşü | Yazan: Özge Can
Sentez

Karma’nın Düşü | 3

Şehrin siluetine düşen gölgeler gibi iğreti sallanıyoruz boşlukta Turgut’la. Renkler tonlarını yitirmiş. Biz de renklerimizi. Sadece birer gölge. Bir sopanın ucuna takılmış, gizli bir elin yönetiminde sadece hareket ediyoruz. Ruhumuz hapsedilmiş; ışıksız, cansız, mimiksiz.…

18 Eylül 2020
Öykü: Müsait Bi'Yer | Yazan: Edibe Vural
Bir Kahve Molası

Müsait Bi’ Yer

Gün ağarmaya başlıyor. Yaş aldıkça uyku saatlerim epey kısaldı. Daha güneş doğmadan uyanır oldum. Eskiden işe yetişme derdim olmasına rağmen şimdikinden çok daha geç uyanır, üstüne üstlük beş dakikalık uyku için neler vermezdim? Şimdi ise günlerini bir otobüsün içinde şehrin bir ucundan diğer ucuna…

17 Eylül 2020
Öykü: İlk Botlar, Sarı Çizmeler ve Çocukluk | Yazan: Hakan Özbek
Sessizlik Öyküleri

İlk Botlar, Sarı Çizmeler ve Çocukluk

Açlık sınırını falan bilmediğim zamanlardı. Dört kişilik bir aile olarak ne kadar parayla hayatta kalabileceğimize dair en ufak bir fikrim yoktu. Neden dört kişilik bir aile olduğumuzu da bilmiyordum. Ben ne zaman doğdum, abim ne zamandır vardı? Ben hatırladığım kadarıyla abim hep vardı ama.…

17 Eylül 2020
Öykü: Büyümek | Yazan: Zeynep Mete
Martan'ın Sepeti

Büyümek

Bu öykü özellikle açılmak üzere olan okulların hemen öncesinde yazıldı. Lütfen öğrencilerimizi tanıyor bile olsak yeniden gözden geçirelim, yaklaşık beş buçuk ay oldu, çok şey değişti hayatlarımızda, lütfen onları merak edip hayatlarına bir kez daha dokunalım. Biliyorum bütün öğretmenler melektir, melek kanatlarımızla dokunalım, onları…

16 Eylül 2020
Öykü: Ne?!Korona mıymış? | Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Ne?! Korona mıymış?

Ağustosun kavurucu sıcağında hastane kantininde oturmuş babamdan haber bekliyordum. Babam, dün öğleden sonra ani bir kalp spazmı geçirmişti. Yaşadığımız ilçenin devlet hastanesine başvurmuştuk. Hastane aciline girmemiz ile sağlık helikopterine bindirilip il hastanesine nakledilmemiz bir saati bile bulmamıştı. Kronik kalp rahatsızlığına ve acillere çok alışkındık…

15 Eylül 2020
Öykü: 1 Hafta, Biraz da Kilometre - 4 | Yazan: Sıla Malık
Yıldız Tozu

1 Hafta, Biraz da Kilometre | 4

  1 Hafta, Biraz da Kilometre 👉🏻 Birinci Bölüm 1 Hafta, Biraz da Kilometre 👉🏻 İkinci Bölüm 1 Hafta, Biraz da Kilometre 👉🏻 Üçüncü Bölüm   “Bu yol her zaman bana huzur verir” dedi Neşe. İç çeker gibi bir hali vardı. Can bunu sezmişti…

14 Eylül 2020
Öykü: Karmanın Düşü | Yazan: Özge Can
Sentez

Karma’nın Düşü | 2

Gözündeki fer sönmüş, içtiği şarapların etkisiyle sarsak adımlarla etrafında bir ileri bir geri gidip geliyordu Turgut. Işıltılar saçarak gülümseyen Melda’dan alamıyordu gözünü. Onur konukluğunun hakkını veriyordu. Fotoğraflardaki ses kayıtlarını kimse dinlemiyordu artık. Çerçevelerin önünde saniye geçirmeden ilerleyen kitle, salonun ortasında şakıyan Melda’yı daha ilginç…

11 Eylül 2020
Öykü: Otobüs durağında oturup hiçbir yere gitmeyen kadın |Yazan: Hakan Özbek
Sessizlik Öyküleri

Otobüs Durağında Oturup Hiçbir Yere Gitmeyen Kadın

Evimin penceresinden tüm gün onu izliyorum. Her gün aynı saatte otobüs durağına geliyor, 07:56. Durakta bulunan soğuk demir bankın tam ortasına oturuyor ve hangi otobüs, minibüs geçerse geçsin binmiyor. Kısa boylu, siyah saçlı, perçemleri tek tarafta duruyor. Yüzünde hep belli belirsiz bir öfke… Belki…

3 Eylül 2020
Öykü: Tey,Tey,Tey |Yazan: Gökçe Çiçek Gönülaçar
Naftalin

Tey, Tey, Tey

Sıradan bir gündü, ben yine her gün yaptığım, işleri yapıyordum. Aslında bir nebze neşeli bile sayılırdım. Başıma ne gelirse gelsin, dudağımın kenarındaki o yalancı gülümsemenin yeri sabitti. Gerçekten gülmediğimi garip bir oyunun içinde dönüp durduğumu ofisteki herkes biliyordu. Garipsemiyorlardı da. İronik bir hayatınız varsa…

1 Eylül 2020
Öykü: 1 Hafta, Biraz da Kilometre | 3 | Yazan: Sıla Malik
Yıldız Tozu

1 Hafta, Biraz da Kilometre | 3

Kahvaltı için durduğumuz alan beklenmedik şekilde güzeldi. Şanslıydık ki masaların bulunduğu alanın iki yanından da sular akıyor, yeşillikler yokun o gri görüntüsünü çok güzel kamufle ediyorlardı.…

31 Ağustos 2020