Kategori İçeriği

Sentez

Öykü: Karmanın Düşü | Yazan: Özge Can
Sentez

Karma’nın Düşü | 3

Şehrin siluetine düşen gölgeler gibi iğreti sallanıyoruz boşlukta Turgut’la. Renkler tonlarını yitirmiş. Biz de renklerimizi. Sadece birer gölge. Bir sopanın ucuna takılmış, gizli bir elin yönetiminde sadece hareket ediyoruz. Ruhumuz hapsedilmiş; ışıksız, cansız, mimiksiz.…

18 Eylül 2020
Öykü: Karmanın Düşü | Yazan: Özge Can
Sentez

Karma’nın Düşü | 2

Gözündeki fer sönmüş, içtiği şarapların etkisiyle sarsak adımlarla etrafında bir ileri bir geri gidip geliyordu Turgut. Işıltılar saçarak gülümseyen Melda’dan alamıyordu gözünü. Onur konukluğunun hakkını veriyordu. Fotoğraflardaki ses kayıtlarını kimse dinlemiyordu artık. Çerçevelerin önünde saniye geçirmeden ilerleyen kitle, salonun ortasında şakıyan Melda’yı daha ilginç…

11 Eylül 2020
Öykü: Karmanın Düşü | Yazan: Özge Can
Sentez

Karma’nın Düşü | 1

Tripodun ayaklarını sabitleyip makineyi yuvaya yerleştirdi. Batan güneşin, denizin maviliğine oluşturduğu menevişlenmeyle beraber, gökyüzünün mavisi arasına sıkışan kent siluetini fotoğraflamaktı niyeti Turgut’un. Kişisel sergisinde mutlaka bir tane de İstanbul manzarası bulunsun istemişti. Anadolu kentlerinin gün batımı fotoğraflarından oluşturduğu yetmiş iki fotoğrafın yanına bir de…

28 Ağustos 2020
Öykü: Çürümüş Ruhlar | Yazan: Özge Can
Sentez

Çürümüş Ruhlar

Bir, iki, üç, dört tane kılcal damar var ellerimin üzerinde. Tam orta parmağıma doğru uzanan damar şiş. Evrimsel sürecin armağanı mı acaba bu? Vücudumuzda bazı işlevselsiz yapılar evrimden sebepti. Ellerimi indirsem dizlerimin üzerine, belki kaybolacak o damar, kas mıydı yoksa o? Keşke havalandırsalarmış salonu.…

17 Temmuz 2020
Öykü:Evler,İnsanlar,Hikayeler |Yazan: Özge Can
Sentez

Evler, İnsanlar, Hikâyeler

Moloz yığınlara baktıkça üst üste yıkılmış hikâyeler görüyorum. Yıkılmış ve kaybolmuş. Birbirinin aynı ya da çok farklı. Penceremden görürdüm o binayı. Her sabah, her öğlen, her akşam ve gece. Yedi katlı binanın sarımtırak cephe boyası yer yer dökülmüş. Evlerde, duvar artlarında yeterince hapis hissi…

3 Temmuz 2020
Öykü:Kaçış | Yazan: Özge Can
Sentez

Kaçış

Mendiline döktüğü kolonyayı burnuna dayayarak insanlar içinden hızlı adımlarla uzaklaşmaya çalıştı. Başkalarından kaçarken kendinden kaçtığının farkında değildi. Ürkek gözlerle etrafı izliyordu. Bir yabancı! Tüm yaşamın acemisi, bildiklerini unuttuğu, hatırladıklarının ise kocaman bir hiçliğe dönüştüğü bir yabancı. Kaçış ama nereye? Kara gözlerinde ürkek bir bakış…

19 Haziran 2020
Öykü: Eylül, Beni Sev |Yazan: Özge Can
Sentez

Eylül, Beni Sev

Kum tanelerinin sesine kulak vermemiştim daha evvel. Üzerine bastıkça, ayağımın altında çıtırdayan buz parçaları gibi. Gövdemin ağırlığında eriyip, ılıklaşan buzla pamuk arası bir yumuşaklıkta. İçimi gıdıklıyor. Ay son dördünde. Yarım göz kırpıyor gökyüzünden. Gri mavi ışıltısının altında kumlar parlıyor. Çıplak ayak dolaşıyorum bugün. Dünyayla…

22 Mayıs 2020
Öykü: Gülüş | Yazan: Özge Can
Sentez

Gülüş

Gecenin sessizliği içinde attığı her adımın çıkarttığı ses yankı yapıyordu. Sesleri dinleyerek adımlarının uyumsuz olduğunu kendi de fark etti. Dudağında yarım ağız bir gülüşle “Sallanıyor muyum ne?” diye düşündü. Portakal çiçeklerinin mistik kokusunu içine çekerken, kokunun geldiği yöne doğru eğimlendi. Eğimlendikçe de aynı yöne…

8 Mayıs 2020
Öykü: Gam | Yazan: Özge Can
Sentez

Gam

Eski kaldırım taşları yok artık. Onlar varken, adımım çizginin ortasına denk gelebiliyordu. Şimdi, iç içe geçmiş kilitli taşların üzerinde sürekli çizgilere basmak zorunda kalıyorum. Oysa eski taşlar ne güzeldi. Adımlarımı saymanın kolaylığı vardı ve çizgilere basmamanın. Böyle anlatınca takıntılı biriyim gibi anlaşılmasın. Hoş anlasanız…

24 Nisan 2020
Öykü: Geçtiğim Yolda Bir Şey Unuttum | Yazan: Özge Can
Sentez

Geçtiğim Yolda Bir Şey Unuttum

Ses mi, çiçek mi desem Işık mı, renk mi desem Sanki geçtiğim yolda bir şey unuttum…* -Şükûfe Nihal Başar Sırtından vuran güneş ışığı elindeki gergefin sol üst köşesine sivri burnunun gölgesini düşürüyordu. Yaptığı işin inceliklerine öyle dalmıştı ki Şükûfe, nakşettiği lale motifini burnunun gölgesi…

10 Nisan 2020
Öykü: Gölgeler Ülkesi | Yazan: Özge Can
Sentez

Gölgeler Ülkesi

Başına örtülmüş yazma omuzlarına kayıp düşmüştü Hatice’nin. Tavandan sarkan sarı ışığın kör edici parıltısında, içindeki karanlığa iyice çekilerek başını önüne düşürmüştü. Omuzlarından düşen yazmanın ucundaki oyaları parmağının ucuyla eziyordu. Mekanik hareketler, hâlâ zamanın aktığını gösteriyordu Hatice’ye. Başını kaldırmadan içeride kaç kişi olduğunu düşünmeye başladı.…

13 Mart 2020
Öykü: Gölge Oyunu | Yazan: Özge Can
Sentez

Gölge Oyunu

Pencereye bağlı ip ne için? Ben dışarıya çıkamayayım diye mi? Yoksa kendimi asmam için işaret mi veriyorlar? İçime doğru mu hapsedildim yoksa dışardan mahrum bırakılarak bu kulübeden bozma odanın içinde onlarsız kalmaya mı mahkûm edildim bilemiyorum. Nahit! Beni ortada bırakmasaydı buraya hapsedilmeyecektim. Ne idim…

28 Şubat 2020