Bana Bir Masal Anlat

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, küçük bir kasabada yaşayan üç kardeş varmış.

Evet,
biz üç kardeşiz.

Bir sahil kasabasında, kendi yağıyla kavrulan, kimsenin etlisine sütlüsüne de karışmayan, mutlu bir ailenin mensubu üç kardeş.

Bu ailenin temel yapı taşlarını oluşturan annem ile babam, babamın bir yakınının tavsiyesi üzerine tanışmış. Görür görmez de babam anneme vurulmuş. Şimdilerin tabiri ile birbirlerinden elektrik almışlar. Nasıl güçlü bir voltaja sahipse artık o akım hemen bir yüzük, bir nişan, arayı çok açmadan da vur patlasın çal oynasın bir düğün ile hayat arkadaşlığına başlayıvermişler.

Sizin anlayacağınız yüzde ellisi görücü usulü, yüzde ellisi de aşk evliliği olan bir serüven ile girmişler dünya evine. Elele mutlulukla girdikleri dünyanın bu şahane evinde onları birkaç ay sonra büyük bir sürpriz bekliyormuş. Minik elleri ayakları olan nur topu gibi bir sürpriz.
Bu müjdeli haberi alan babam herkesten bir kat daha mutlu olmuş, bir kat daha fazla heyecan duymuş.

Biliyormuş ki oğlu yola çıkmış ona doğru geliyormuş. Adı kadar eminmiş ilk çocuğunun erkek olacağına. Öyle güçlüymüş ki bu inanç, adı bile hazırmış. Gördüğü her boş sayfaya, sokaktaki elektrik direklerine ve hatta yattığı yatağın ahşap başlığına bile Fatih ismini yazmamış da resmen kazımış.

Şimdi kısa bir ara, babamı burada bırakıp, bu yükü hem omzunda hem de karnında taşıyan biricik annemden bahsetmek isterim.

İster doğuda yaşa ister batıda. Coğrafyanın bir önemi yok. Kadının yazgısı değişmiyor. Beklentiler hep kadının üzerine kuruluyor. Babamın da bu erkek çocuk inancı, bu beklentisi annemin üstünde büyük bir baskıya sebep oluyor. Ama hemen burada belirtmek isterim babam, öyle eşine kötü davranan, döven söven, eşini aşağılayan, erkek doğurmanın kadının elinde olduğuna filan inanan, o bilindik saçma sapan erkek profilinden uzak bir adam. Onunki sadece toplumsal kültürün etkisi altında kalma, ataerkil kültürün dayattığı “Erkek adamın erkek çocuğu olur”baskısı. Ee zaten serde de gençlik var bıçkın delikanlılık, bi’ ağır abilik var ki sorma gitsin.

Babam için dipnotu da düştüğüme göre, anneciğimin yarım kalan hikâyesine hızla devam ediyorum. Ne diyordum? Hmm… Ah evet, annemden beklenen de bir erkek çocuk doğurması. Yirmi yaşında bir genç kadın çiziyorum hemen buraya. İlk çocuğuna hamile. Şehirden uzak bir ilçede, doktor kontrolünden bi’ haber, bir genç kadın. Kim ne derse onu yapan, umut dolu bir genç kadın. Erkek çocuk doğurup eşini daha çok mutlu edeceğine inanan, bu umudu içinde sürekli yeşerten bir genç kadın.

Düştüm yine umut çukuruna. Umut etmeden nasıl yaşanır bilmiyorum ki ben. Hikâyelerimin içine de umut tohumu ekmeden yapamıyorum işte huyum kurusun. Tamam tamam, sustum, hikâyeme devam ediyorum.

Evet, dedigim gibi, küçük bir kasaba, hastane yok, şimdilerde olduğu gibi her ay rutin kontroller yok. Ama mahallede ultrason makineleri var. Annemi evirip çevirip;

“Ooo karnın yana doğru büyümüş, kesin erkek.”
“Senin yüzüne güzellik üstüne güzellik geldi, çirkinleşmiş olsaydın kızdı o ama erkek bebek anneyi güzelleştirir, kesin erkek”

diyerek her ay annemin eline vermişler ultrason sonuçlarını. Annem de ne yapsın, her ay sevinç içinde sonuçları babama göstermiş. Böyle böyle babamın beklentisini ondan yüze, yüzden bine taşımış. Velhasıl kelam, tamam demişler, Fatih kapıya dayandı, kapıyı çalması, içeri girip evimizin baş köşesine oturması an meselesi.

Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, dokuz ay yol gitmişler…

Bebek dünyaya gelmek için, bizimkiler de anne baba olmak, ilk çocuklarını kucaklarına almak için can atmaya başlamışlar.

Bizim hastane yüzü görmeyen taze çiçek, doğumunu bir ebe yardımıyla evinde yapmış. Ikınmalar sıkınmalar, bağırıp çığırmalar derken hooop dünyaya gözlerini açmış o beklenen bebek. Güzeller güzeli bir kız çocuğu.

Gel gör ki bebeğin kız oluşuna beklendiği üzere babam değil de annem çok üzülmüş. Ee aylarca üzerinde oluşan baskı düşünülürse çok haksız da sayılmaz. Eşimi mutlu edemedim düşüncesi ile uzun bir vakit kendine gelememiş.

Ama bizim bu çiçeği burnunda anne baba çiftimiz, kızlarını bağırlarına basmışlar. Hem öyle böyle değil, el bebek gül bebek başlamışlar büyütmeye. Babasının baş üstünde tuttuğu, kimselere elletmeye kıyamadığı, koynundan, boynundan ayırmadığı, özlemine dayanamayarak işten koşa koşa geldiği bir öpüp gittiği, üzerine titrediği, pamuklara sarılan bir prenses oluvermiş bu kız çocuğu.

Lakiiiin Pamuk Prenses’in saltanatı öyle uzun uzadıya sürmemiş. Daha o altıncı ayını doldurur doldurmaz bir kaza kurşununa yenik düşen prensesliği ellerinden kayıp gitmiş. Teselli ödülü olarak ablalık tacı başına geçirilmiş, böylelikle bir üst rütbeye terfi edivermiş.

Bilin bakalım şimdi ne başlıyor?

Tabii ki babamın erkek çocuk bekleme mesaisi. İlk çocuktaki beklentiden ağzı yanan babam bu sefer yoğurdu üfleyerek yemeye karar vermiş. Öyle sağa sola isimler yazmamış ama her ay çekilen sokak ultrasonu sonuçlarını anneme sormadan da edememiş.

“Çarşı pazardan aldıklarına, pişirip yediklerine bakılacak olunursa” yazıyormuş bir ultrason sonucunda. “Sen çok tatlı yiyorsun bu sefer, yee tatlıyı yap atlıyı, demişler. Bu defa kesin geliyor oğlan.”

Zavallı babacığımın umut dolu kalbi hop oturup hop kalkmış yine sonuçları duyunca. İnandığını duymak daha da kuvvetlendirmiş bu erkek babası olma isteğini. Belli ki ilk tecrübeden akıllanmamış, dersini de almamış. Bu defa demiş geliyor oğlum. Dayanamamış hemen bir çift minicik iskarpin almış.

Almış almış olmasına da iskarpine girecek o minik patiler bu defa da dünyaya gelmemiş. “Müjdemi isterim, bir kızın daha oldu” demiş ebe odadan çıkar çıkmaz babamın yüzüne yüzüne.

O kadar uzun yoldan gele gele ayakkabılarını yollarda düşüren bir Külkedisi çıkagelmiş. Külkedisi de ne yapsın yol git git bitmemiş tam dokuz ay sürmüş. Çetrefilli ve zor bir yolculuk geçirmiş. Hem ne bilsin babasının iskarpin aldığını. Yoksa hiç kaybeder mi yolda topuklu ayakkabılarını.

Oğullarını dört gözle bekleyen, bir kız meşâlesi ellerinde yanan annem ve babam meşaleyi çiftlemişler.

İlk doğumda yaşadıkları o üzüntü ve şaşkınlığı elbette bu defa o kadar derinden yaşamamışlar. Çünkü kız çocuğuna sahip olmanın tadını bir kez tatmışlar. Ne mucize bir şey olduğunun farkına varmışlar. Birken iki oldular, birbirlerine yaren oldular, diye diye mutluluğun doruğuna bile ulaşmışlar.

Büyük sevgi ile karşılanan Külkedisi, babasının, doğum gerçekleşir gerçekleşmez bi’ koşu gidip iskarpinlerin yerine aldığı pembe ayakkabıların ayağına geçirilmesiyle hemen Sindirella’ya dönüşmüş. İlk dansını da babasının kucağında gülücükler saçarak yapmış. Kucaktan kucağa sevgi yumağı içinde başlamış o da büyümeye.

Aralarında neredeyse yaş farkı yok denecek kadar az olan bizim Pamuk Prenses ve Sindirella kardeşler ikiz gibi büyümeye başlamışlar. Kâh gülüş cümbüş, kâh bağırış çığırış, yuvarlanıp gitmişler. Yuvarlanırken epey de serpilmişler. Kızlarının büyüdüğünü sevgi dolu gözlerle ay ay, yıl yıl izleyen, artık çiçeği burnundan düşmüş anne babamız durmuş duramamış ve demişler ki Allah’ın hakkı üçtür.

Ama bu defa o eski yollardan geçmemişler.

Ultrasona girmeye niyet bile etmemişler. Sessiz sakin bir teslimiyeti seçmişler. “Mevlam neylerse güzel eyler” diye diye dokuz ayı tesbih edip çekmişler. Arada bir umut edip yine erkek çocuk için iç geçirmişler.

Kapı komşusu, komşuannenin Külkedisi doğduğunda ona bakıp, “Bu kızın arkası erkek” dediğini kulak ardı etmişler. Ama gün bugün olur mu olur diye de tevekkülü seçmişler. Elleri semada gece gündüz dua etmişler.

Bu bekleyişte saatler gün, günler ay, aylar yıl gibi gelmiş. Bitmek bilmez o dokuz ay en nihâyetinde sona ermiş. Ağustos sıcağı bir taraftan doğum stresi bir taraftan babam evlere sığamamış. Derken son bir çığlık… Ve ıngalar bozmuş derin sessizliği.. Babam gözlerini dikmiş kapıya. Kapı he açıldı he açılacak. Ebe kadın he çıktı he çıkacak. Ebe gözlerini yerden hiç ayırmadan usulca sessiz sedasız çıkınca dışarı babam anlamış ki bir kızı daha oldu.

Uyuyan Güzel. Evet yeni ailesi üyesi bu minnacık esmer güzeli kıza, bu adı ablaları Pamuk Prenses ve Külkedisi koymuş. Çünkü bu minik bebek hep uyuyor, hiç onlarla konuşmuyor oynamıyormuş.

Ablalar bu işe çok sevinmiş de Allah’ın haklarını üçüncüde vereceğine inanan annem babam ne hissetmiş sizce?

Annemden başlamalı bu işe.

Çocuk sahibi olma serüveninin en başından bu yana üzerinde erkek çocuk baskısını o kadar çok hissetmiş ki üçüncüde de kız olduğu ona söylendiğinde lohusa sendromuna girmiş. Neredeyse üç ay babamın yüzüne bile bakamamış. Uyuyan güzel ile bağ kurmakta oldukça zorlanmış. Bir erkek çocuk doğuramadım diye kendini suçlamış da suçlamış. Sonra bakmış bu suçlama sonucu değiştirmiyor kendi kendinin terapisti olmuş. Durmadan kendine telkinler vermiş. Tütsüler yakmış, meditasyonlar yapmış. Aklı başına gelir gelmez sarılmış prenseslerine güçlendikçe güçlenmiş. Kraliçe tacını yeniden başına taktığı gibi hayata, üç oda, bir salon şatosunda devam etmeye başlamış.

Babam…

Elinde kadeh “Her nefeste bin sitem var. Şikayetim yaradanaaaa.. Şikayetim yaradanaa” diye bağıra bağıra Orhan Gencebay şarkılarına eşlik ederek öyle beklenildiği üzere isyan edip hayata filan küsmemiş. Şaşırtıcı bir şekilde sessiz bir kabule geçmiş. (Bence kız çocuğu babası olmak onu aslında o kadar mutlu etmiş ki ama bunu kimselere söylememiş. Utancından. Sevincini içinde büyük bir coşkuyla kendine kendine yaşamış.)

“Ne yapalım çok istedim ama olmadı Rabbım kızlarımı koruyup kollasın, onlara sağlık sıhhat versin” demiş. Ve eşine sımsıkı sarılmış birlikte hayatlarını onlara adamışlar.

Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş. Biri Pamuk Prenses’e, biri Külkedisi’ne biri Uyuyan Güzel’e.
 

…SON…

Son Söz

Şimdilerde yetmişine merdiven dayayan babama sorsanız, içinde küçücük bir özlem, bir ahh kaldı mı diye. Kızlarım der susar. Hiçbirinden asla vazgeçemez. Birini bin erkek çocuğuna değişmez.
Kızı olan babalar anlar ancak bunun ne demek olduğunu.

Babalar ve kızları arasında tarif edilemez bir sevgi bağı. Babalar ve kızları arasında tarif edilemez bir aşk bağı. Babalar ve kızları arasında tarif edilemez bir güven bağı. Babalar ve kızları arasında tarif edilemez bir şefkat bağı.

Biz üç kardeşiz. Üç kız kardeş.

Aa durun durun neredeyse söylemeyi unutuyordum. Babamın üç kızından beş erkek torunu var. Beş erkek torun… Ve bence kalbindeki o ateşi bu beş aslan parçasıyla (“Aslan parçası”, der her birine) azıcık olsun söndürdü.

Ve ben yıllar boyu hep şöyle düşündüm, babamın o kadar erkek evlat isteyip sahip olamamasına karşılık, bir gün bile annemi incitmemiş olması, bir gün bile bizi, kızlarını hor görüp sevgisinden yoksun bırakmaması, aksine bizim üstümüze titremesi, okutup kendi ayaklarımız üzerinde durmamızı istemesi, bize birer masal kahramanı gibi davranmasının ödülü bu beş erkek torun.

Seni seviyorum BABA. Seni çok seviyorum.

Okuduklarınızı iyice düşündükten sonra bir cevap istiyorum sizden ben bu hikâyenin neresindeyim?

Pamuk Prenses?
Külkedisi?
Uyuyan Güzel?

Ya da her şeyi dışarıdan gören, duyan bir dış ses, dış göz… ☺️

Emine Öztürk©