Ey İnsan Neredesin Şimdi?

“Medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar.”

İstiklâl marşımızın bu dizesi birçokları tarafından eleştirilmiş. Mehmet Akif’e oklar bir bir atılmış. Yeniliklere kapalı, geri kafalı,tutucu diyenler olmuş. Oysa o bilinenin aksine medeniyet karşıtı değildi. Medeniyet diye adlandırılan, insanlığı kahreden,ahlâkı yok eden, eli silahlı, savaşmayı seven, vahşi davranışları benimseyen, insanlık dışı hareketlere sahip zihniyetlere karşı çıkmıştı bence bu dize ile.

Eeee.. Ben günümüz toplumunun son noktaya geldiği birçok olumsuz duygu durumundan bahsetmek üzere kalemi elime almıştım. Neden Mehmet Akif dizesi ile giriş yaptım yazıya? Bilemedim.

Yazıyı okudukça bir bağlantı bulursanız bana da söyleyin olur mu?

Medeniyet artıkça insanlık mı yozlaştı? Yoksa, çağın hastalığı geldiğimiz bu nokta, diyerek bütün suçu çağın omzuna mı yüklemeli?

Eleştirmediğimiz, eksiklik aramadığımız, suçlamadığımız, haddimizi aşmadığımız, burnumuzu sokmadığımız konu kalmadı neredeyse. Herkes her şeyi biliyor hatta her şeyin en iyisini biliyor. İşin uzmanı, bilir kişi, okumuş yazmış olmak da önemli değil hem de.

Nedendir bilmem toplum olarak enteresan bir hale geldik. Sabırsız, tahammül seviyesi yok olmuş, tevazudan uzak, merhametten yoksun, sürekli anlatma çabası içinde, dinlemekten bi’ haber…

Kadına, hayvana, yaşlıya, doğaya, çocuğa, komşuya, ağaca, toprağa saygısı kalmayan, “Gözünün üstünde kaşın var” diyerek neredeyse insan katledecek duruma gelen, çalan, çırpan, dolandıran, kandıran, umudu kalmayan, olumsuza gözünü dikip odaklanan, sürekli şikâyet eden. Bardağın boş tarafını gören, dolu tarafını görmezden gelen bir toplum.

Oysa o bardağa, “Yarısı boş” demek yerine “Yarısı dolu” demek ne kadar da mümkün. Ve bu bakışı hayatımızın her alanında uygulamaya geçirmekle, iyiyi, güzeli, pozitifi, faydalı olanı hayatımıza çekmek bir o kadar da kolay. Ama biz anlayışı, özürü, faydayı, nezâketi hep başkalarından bekler olduk. O yapsın, o gelsin, o dilesin, o sevsin, o dinlesin, o sussun…

“Ben ne yaptım? Benim hatam nerede?” diyen yok. İçine bakan, özünü eleştiren, kendini dinleyen, yarasını arayan, bulan, saran, iyileşmeye çalışan yok denecek kadar az. Herkesler hep haklı, herkesler hep doğru. En doğru.

Sonra dünyanın, yaşamın hep karanlık ve kasvetli taraflarını gören gözlere sahip olduk. Güzel olan tarafları ya bir çırpıda tükettik ya da baştan yok saydık; bunlar prim yapmaz, işe yaramaz diyerek buruşturup çöpe attık.

Sürekli olumsuzu gören, karanlık bakmayı seven, şikâyet etmeyi görev edinmiş bu ruh emicilerinin kendi iç dünyasının siyahı, karanlığı ile tüm toplumu karalamaya, körleştirmeye çalıştıklarına inanıyorum ben.

Oysa gerçek renkler inceliklidir. Bir gülümsemede ne pembeler, “Olur öyle şeyler, hallederiz”de ne morlar, “Ben teşekkür ederim”de ne sarılar, “Olur mu ben özür dilerim”de ne yeşiller, “Affettim seni”de ne turuncular gizlidir.

“Gören gözde karanlık olmaz, görmek istemeyen göze ışık ne yapsın.”

Diye bir söz okumuştum bir yerlerde. İnsanın gözü ancak bildiğini görür, dili bildiğini söyler, kalbi bildiğini atar. Renkleri görmeye niyet eden, çabalayan, yola çıkan, kilometreler aşan herkes kendi gökkuşağına bir gün mutlaka ulaşır.

Artık karanlığın cehalet olduğunu görmeli, nezâketsiz bir toplumun yok olmaya mahkum olduğunu kabul etmeli, hakîkati örten ve inkâr eden her halden sıyrılıp, aydınlığa giden yolları yöntemleri keşfetmeli, kendi gökkuşağımızın renkleri ile tüm toplumu boyamayı hedef edinmeliyiz.

“Karanlığa lanet okumaktansa bir mum yakmak yeğdir”

Diye bir söz vardır ki elini taşın altına koyabilme cesaretini gösterebilmeyi çok iyi ifade eder. Biliriz ki mum kendisi erirken etrafı aydınlatır. Toplumun aydınlanması için artık değişimin, dönüşümün şart olduğu gerçeği yadsınmamalı. Ama bunu diğerlerinden beklemeden önce kendi içimizdeki ipi yakıp tutuşturmayı da bilmeli.

Refah seviyesinin yüksek, mutlu insanların yaşadığı, olumsuzlukların göz ardı edildiği, pozitif bakış açısının benimsenmediği, kimsenin ölmediği, çocuğun güldüğü, kadının ötekileşmediği, suyun aktığı, çiçeğin açtığı, kuşların cıvıl cıvıl uçtuğu bir toplumun oluşmasının yolu bizim mum olabilmemizden geçiyor.

Ne diyor Nâzım:

“Ben yanmasam,
Sen yanmasan,
Biz yanmasak,
Nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa!”

Hazır mısın mum olup yanmaya?
 
 
Emine Öztürk©