Okuyorum Çünkü…

Benim vasıflı bir mesleğim yok. Ama vardır ya hani şu soru kalıbı, hepimize milyon kez sorulmuştur küçükken:

“Büyüyünce ne olacaksın bakayım sen?”

Heh! Şimdi onu bana geriye dönüp sorsanız ve deseniz ki “Tekrar küçük bir çocuk olsan, büyüyünce ne olacaksın bakalım sen?”, “Öğretmen” derim. Ama köy öğretmeni.

Çocukluk dönemim boyunca -bence birçoğumuzun da böyleydi- evimizde kitap olduğunu hatırlamıyorum. Babamın dini içerikli kitaplarını ve Elmalılı Hamdi Yazır‘ın on ciltlik Tefsir serisini muaf tutuyorum ki o zaman onlar benim gözümde kitap bile değildi. Elbette ilkokulda Cin Alileri, Ayşegül Yemek Yapıyorları, Ayşegül Bisiklet Binmeyi Öğreniyorları, okuduk. Benden bir yaş üç ay büyük ablam da okumayı çok severdi. Onun yol göstericiliği ve rehberliği sayesinde kütüphaneye gider, kitap okurdum elbette ama benim bahsettiğim kendi kitabımın olmayışı. İlk defa bir roman ile lisede tanışmış olmam, kendime ait bir romanın sahibi olmuş olmam, sadece benim kaderim mi, bunu bilemiyorum tabii.

Yakın geçmişte okuduğum ve etkisinden hâlâ çıkamadığım Eşekli Kütüphaneci kitabında Fakir Baykurt; “Kitap sevgisi diye bir sevgi vardır sanırım. Ana sevgisi, kardeş sevgisi, yar sevgisi gibi bir sevgi” diyordu.

O kadar sevdim ki bu cümleleri. Evet kesinlikle böyle bir sevgi var. Her yaprağını şefkatle, kitap incinmesin diye dikkatlice çevirdiğimiz. Onları temizlerken “Bebeklerim benim” diye diye sildiğimiz. Kitap kargolarını beklerken Ankara’dan abisi gelecekler gibi gün sayıp yol gözlediğimiz. Evlat kokusu gibi kokularını içimize çektiğimizde huzuru bulduğumuz, kitap sevgisi elbette var hem de kanlı canlı var, öyle hayali filan da değil.

“Beyim,” diyor yine aynı kitapta Fakir Bey, “Bizim yolumuz, köprümüz, çeşmemiz yok; kitaplığı ne yapacağız? Anlatıyorum ona; eğer kitaplığınız olursa yolunuz, çeşmeniz, köprünüz olur.”

Çocukluk yılları kitapsız geçen ve okumaya bu kadar aç bir ben için bu paragrafın anlamı çok büyük. Yıllar önce evimde kocaman bir kitaplık kurma hayali ile çıktım okuma yolculuğuma. Ve kitap ile büyüme şansı yakalayanlar ile aramdaki bu açığı çok okuyarak kapatmaya çalıştım.

Ebedi liderimiz, yolundan yürümeye ant içtiğimiz, yaktığı feneri söndürmeden nesilden nesile aktardığımız başkomutan Mustafa Kemal Atatürk’ün “Çocukken fakirdim. İki kuruş elime geçince bunun bir kuruşunu kitaba verirdim” dediği gibi çoğu zaman cüzdanımdaki son para ile kitap aldım. Kütüphanemi genişletmek adına başkaca bir sürü ihtiyaçlarımdan vazgeçtim. Ama büyüyor kitaplığım. Ve adım adım büyüdüğünü görmek tıpkı oğullarımın büyümesini izlemek kadar keyifli, mutluluk verici.

Evet, oğullarım demişken şunları da söylemeden geçmiş olmayayım. Onlara tek mirasım kitaplarım olsun istiyorum. Evler, arabalar, ne bileyim ben daha şunlar bunlar gibi şeyler bırakmak gibi bir hayalim yok. Onlara altı çizili kitaplarımı bırakmak tek hedefim.

Ve gelecekte onlara “Annenizi tek bir cümle ile anlatacak olsanız?” sorusu sorulursa şayet, “Okumayı seven, kendini geliştirmeye, dönüştürmeye adayan bir kadındı” cümlesini kurmaları benim bu dünyaya çakacağım en önemli çivim olacak biliyorum.

Okuyorum, evet kendimi geliştiriyorum ama kendimden ziyade çocuklarıma yatırım yaptığımı düşünüyorum. Her kitapta bir tuğla daha koyuyorum gelecekteki onlar için. Hayatlarının her aşamasında daha dürüst, daha çalışkan, daha üreten, daha vicdanlı, bilgili, sorgulayan iyi birer birey olmaları için ince işçilik ile yerleştiriyorum her bir tuğlayı. Özenle örmeye çalışıyorum öğrendiğim her bilgi ile karakterlerini.

Okuyorum çünkü öldüğüm zaman arkamda bıraktığım tek iz olan çocuklarım, annesiz kalsalar da amaçsız, hedefsiz kalmasın istiyorum.

Okuyorum çünkü öldüğüm zaman tek bir hayat değil, yüzlerce hayat yaşamış olmak istiyorum.
Kabul edelim, ülkemiz en büyük problemi okumamak; okumuyoruz, sorgulamıyoruz. “Ben böyleyim” zihniyetini hiç sevmiyorum ama maalesef bunu kırmak değiştirmek çok zor bizim memlekette. Baksan her yerler okumuş, üniversite mezunu ile dolu dediğinizi duyar gibiyim. Evet doğru, elini sallasan bin mezuna çarpıyor.

Bir meslek sahibi olmak için bütün zevklerinden ödün veren, dişini sıkıp sıkı çalışanlar, didinip sonunda bir meslek edinenler. İşte elimizin kolumuzun çarptığı mezunlar. Mezun olduktan sonra üstüne hiçbir şey koymadan, mesleğini yapmış olmak için yapanlar.

Bir öğretmen, öğrencileri ile onlar için sürekli kendini güncellemeli. Sürekli okuyarak gelişmesi. Bir mühendis, daha çok yenilikçi çözümler üretmeli, mezun olduğu bilgilere sarılıp onlarla yetinmemeli. Bir doktor, daha çok araştırmalı. Hastası ile bağ kurmayı iletişim içinde olmayı öğrenmeli. İki ilaç yazıp mesai doldurmayı görev bilmemeli. Bir sosyolog, bir fizikçi, bir gözlükçü…

Tasarımcı, tarihçi, jeolog…

İnsan kaynakları müdürü, ortodontist, duvar ustası..

Hemşire, arkeolog, psikolog…

Herkes, hepimiz, bildiğimiz, gördüğümüz, yaşayarak öğrendiğimiz her şeyin üstüne daha çok okuyarak, daha da çok okuyarak koyabiliriz. Kitaplar farklı kültürleri, yaşamları, deneyimleri ve bakış açılarını keşfetmek için harika bir araç.

Bildiklerimizi aktardığımız, değiştirmeyi başardığımız tek bir hayat bile dünyanın daha güzel, daha yaşanılır bir yer olması için bir şans.

Unutmayalım, dünyayı değiştirmek istiyorsak önce kendimizden başlamalı.
 
 
Emine Öztürk