Bir Tatlı Huzur Almaya Geldim

Hafızamın pek parlak olmayışı çoğu zaman canımı sıkar, beni üzer. Okuduğum kitapların karakterlerini, olay örgüsünü ve en kötüsü yazarlarının ismini unutuveririm. Günlük hayatımda da birçok şeyi olumsuz etkiler bu balık hafızalı olma durumum. Bazen yanan bir yemeğe, kaçırılan bir toplantıya ya da en sevdiklerimin atladığım doğum günlerine mâl olur bana. Kısa vâdede düşünülünce, unutmak, berbat hatta acı bir durum.

Ama ya uzun vâdede?

İşte o zaman unutmak insanlığın başına gelen en güzel, en paha biçilmez şey bence. Uzun vâdede hatırlamak belalı değil midir? Mutlu ya da acı sürekli hatırladığınızı düşünün. Her hatıra bir ok gibi saplanmaz mı kalbinize? Her hatırada bin “Ah!” çıkmaz mı dilinizden?

Lise yıllarımın en mükemmel dert ortağı, eğlenceli anlarımın daimi tanığı. Yediğimizin içtiğimizin ayrı gitmediği, can dost. Herkes ile bağımın kopacağına inanırdım ama can dost ile daha önümüzde yıllar vardı, emindim. Olmadı. Zamanla uzaklaştım, giderek yok oldu o dostluk ve sonunda görüşmez olduk.

Dün aklıma düştü yine. “Neden?” dedim kendi kendime. Her haltı yediğimiz, her şeyden keyif aldığımız, zurnanın zırt dediği yerde anlamsızca güldüğümüz, olur olmaz ağladığımız, ömrümüzün en unutulmaz yıllarına birlikte imza attığımız o dostluk neden bana keyif vermez oldu da bağlarımız koptu?

Sonra buldum. O unutmazdı. Her şeyi en ince ayrıntısına kadar hatırlardı. Hataları hatırlardı, cümleleri noktasına virgülüne kadar yazardı kafasına, sevinçleri, hüzünleri, olayları tüm oluş sırasınına göre kodlardı beynine.

O unutmadıkça, her şeyi ilk andaki gibi hatırladıkça, baktım ki biz hep aynı şeyleri konuşuyoruz. Hep aynı hikâyenin içinde savrulup duruyoruz. Geçmişe saplanıp kalıyoruz. O hatırladıkça geleceğe ufuk açamıyoruz.

Ve ben o kadar zaman sonra anladım ki beni yoran, ondan soğutan ve uzaklaştıran unutamıyor olmasıydı. Her şeyi mumyalayıp zihninde saklıyor olmasıydı. Daha fazla maruz kalmak bana zarar veriyordu. Usulca çekildim hayatından.

Yaş aldıkça anladığım en önemli şey, yaşanmışlıkların tecrübeye dönüştürülebilmesi için onların unutulmasının şart olduğu oldu. Yoksa aynı şeyleri tekrar tekrar yaşamak hayatı ilerletmek yerine durduruyor. Aynı döngünün içinde sıkışıp kalıyor insan. Bir arpa boyu yol alamıyor.

Kalemlerini, yüreklerini çok sevdiğim iki yazarın cümleleri ile son vermek isterim yazıma.

Nâzım:
“Gitmek sadece bir eylemdir”der ve ekler, “Unutmak ise kocaman bir devrim.”

Halil Cibran:
“Anımsamak bir tür buluşmadır.”
“Unutma ise bir tür özgürlük.”