İndeks
Kendin Olmak | Bölüm 1
Kendin Olmak | Bölüm 2
Hep söylenir “Hayatta en önemli şey kendin olabilmek” diye. Gerçekten de çok önemlidir. Hayatın temelidir. Kendi olarak var olamamış bir insan adeta yaşamamış gibidir. Yaşamamıştır ya da yaşayamamıştır. Yine çok klişeleşmiş bir söz vardır.
“İnsanı en çok yaralayan yaşamadıkları değil, yaşanması mümkünken yaşayamadıklarıdır.”
Bu sözün teması da aynıdır aslında, bir türlü kendin olamamış olmak.
Bir insan neden vaktiyle yaşanması mümkün olan şeyleri yaşayamaz?
Çünkü o zamanlar onların mümkün olduğunun farkında değildir. Farkında olmamasının sebebi, bazen başkalarının taleplerine dur diyememesi, bazen de kendine bazı güzellikleri hak görmemesidir. Güzellikleri hak görmeme durumunun da diğer insanların tutumuyla ilgisi vardır şüphesiz. Çocukluktan beri temel ihtiyaçlarını sanki lütufmuş gibi elde eden insanlar, ileriki yaşlarda da temel haklarını istemeye çekinebilirler çünkü öyle öğrenmişlerdir. Ancak kendilerini ve yaşamın önemini fark ederlerse tutumlarını değiştirebilirler.
Bir de çocukluktan itibaren istek ve ihtiyaçlarını talep ettikleri zaman ceza alan insanlar vardır. Konuştuklarında hep susturulan. “Sen niye karışıyorsun, niye konuşuyorsun?” diye hesap sorulan çocuklar… Hiçbir zaman birey olamayacaklarını düşünerek büyürler. Gerçekten de yaş alırlar, büyürler ama bir bakarlar yaş kemale ermiş ama onlar hâlâ birey olabilmeyi bekliyorlar. Yani hayattaki en önemli şeyi, kendileri olabilmeyi bekliyorlar. Kendileri olarak söz söylemeyi, karar almayı, haklarını istemeyi bekliyorlar.
O zaman da birdenbire başka bir umutsuzluk sarar o kişilerin içlerini.
“Bu saatten sonra benden olmaz.”
Ama elbette hayatta “bu saatten sonra” diye bir şey yoktur. Her yaşta her şey mümkündür. Bunu bilen her insan kendi olarak yaşamaya ilk adımı atmıştır artık. Diğer önemli adım ise, bireyin kendisi olmayı engelleyen duygusunu fark etmesidir.
Hangi duygu onun kendi olmasını engelliyor?
Bu duygu genellikle korkudur. Bazen çekingenlik ya da onay ihtiyacı gibi dile getirilse de hepsinin altındaki temel duygu aslında korkudur. Kişi, kendi olursa kabul görmemekten korkuyordur. Bu korku bazen kişisel, bazen de toplumsaldır.
Toplumsal korku, yani toplumda ötekileştirilme korkusu, içinde yaşanılan coğrafya ile ilgilidir ve bu korkunun bertaraf olmasının kollektif bir emeğe ihtiyacı vardır. Fakat kişinin sevdiği ve değer verdiği biri tarafından kabul görmeme endişesi kişisel korkudur. Bu durumda şu soruları kendine sormalıdır.
Değer verdiğim kişinin düşünceleri benimle tamamen aynı mı?
Aynı olmamasına rağmen, ben yine de ona değer veriyorsam o niye bana değer vermesin?
Ya da
Benim gibi düşünmeseydi de ben ona değer verirdim. O neden vermesin?
Ya da
Düşüncelerime değer vermeyen insanın bana değer vermesinin bir önemi var mı?
Bu soruların cevabı ilk etapta kişinin kendisini tanıması için bir yol açar. Bu aşamadan sonra herkes kendi olabilmeye başlayacaktır.
No Comments