İnan hiç aklımda yoktu böyle bir konuda yazı yazmak. Bir sabah bizim grupta yazılanları okumasaydım ve birden dökülmeseydi içimden kelimeler, böyle bir yazı da olmazdı.
Biliyorsun bizim toplumda 40 yaş önemlidir. 40 yaş milat gibidir. Derler ya; “39 yaş gençliğin yaşlılığı, 40 yaş yaşlılığın gençliğidir.”
“Kırkından sonra azanı teneşir paklar” da derler, gerçi ben bunu biraz kaba bulurum, neden böyle düşünülür ki 40 yaşından sonra fırtınalar içinde olamaz mı hayatın?
Bu örnekler uzar gider, benim hissettiğim ise daha farklı.
Öncelikle yaşlanmıyoruz, eğer yaşanmaya değerse daha önceki yıllarımızda yaşadıklarımız, o zaman yaş biriktiriyoruz desek, hiç de avuntu değildir.
Ben 40 yaş üstünün keyfini çıkarıyorum. Bar, içki, gürültülü eğlence vs. dersen, yeterince takıldık zaten, fazlası artık beni bozar, ara sıra kaçamaklarım oluyor hâlâ ama gittikçe azalarak. Şimdi sessiz, sakin bir dost ortamında güzel bir müzik eşliğinde iki kadeh yetiyor. Hele ki ormanda veya deniz kıyısında müzik bile fazla geliyor, hatta inan, bazen insan bile.
Eskiden müdavimi olduğum mekanlara gittiğimde ne çok kişiyi tanırdım, şimdi ara sıra da olsa gittiğimde o yerlere, kimseyi tanımıyor olmanın keyfini çıkarıyorum. Yıllarca gittiğin yerlere artık yabancısın, bu bana ilginç geliyor. Bazı şeylerin geçmişte kalması, şimdi hâlâ yaşanıyor olmasından sanırım daha değerli.
Daha az arkadaşım veya dostum var artık, çoğu yoluna gitti benim gibi, ahbaplarım azaldı ama sanıyorum geride kalanlarla daha çoğalmış hissediyorum kendimi.
Bütün bunlar bir yalnızlık durumu değil de bir yalınlık durumu esasında.
Dinlemeyi öğrendim, susmanın mutluluğu tarifsiz, konuşarak değil de susarak artık daha iyi anlatıyorum kendimi.
Koşmuyorum yürüyorum artık. İsteklerim, hedeflerim hâlâ var ama onlara ulaşmak için bir telaşım yok. Hedefime doğru giden yolu yürümenin keyfini çıkarabiliyorum. Koşarken neleri kaçırdım kim bilir.
Yenilgilerimle barıştım, hatta onları başarılarımdan daha çok sevdiğimi düşünüyorum. Başarılarımı değil de yenilgilerimi anlatıyorum samimi ortamlarda çünkü başarılar kolay paylaşılıyor, biri gelip onun bir parçası benim diyebiliyor ama yenilgilerin hep sende kalıyor, sadece sana ait, senin olan yenilgilerin.
Daha onlarca şey anlatabilirim sana bu yaş ve sonrası ile ilgili.
Dedim ya, yaşlanmıyoruz eğer yaşanmaya değerse daha önce yaşadıklarımız, anlatacağımız hikâyelerimiz varsa hâlâ, hayatları demleyen veya yenileyen, o zaman biz yaş biriktiriyoruz.
Özgür Ay
No Comments