Gazze’nin Çocukları

Gazze’nin çocukları
Bilmezdi son model oyuncakları
Yetiyordu onlara sokaklar, saklambaç ve top oynamak
İnsan önünde eğilmeyi hiç öğrenmediler
Ne anne babaları ne de öğretmenleri
Hiçbir zaman küfrün işe yaradığını öğretmediler
Küçük ama onlara ait mutluluklardı onları hayata bağlayan
Ve şükür;
Her durumda, her zamanda ve en içten!
Kötülüğün sonsuz galibiyetine inanmadılar bu yüzden

Ve şimdilerde Gazze’nin çocukları sokaklarda değiller
Çünkü sokaklar yok
O küçücük mutluluklar,
Mutluluklara bahane buldukları oyunlar yok
Çünkü çocuklar yok
Kimi yapboz parçaları gibi saçıldı etrafa
Kiminin parçaları dahi bulunamadı
Aylardır binlerce kez selalar okundu
Kimi anasız babasız kaldı
Kimi kolsuz, bacaksız, saçsız, kafasız
Geçmişteki gerçekleri yok edemeyenler
Bugünü kana buladılar, gelecekleri de yok etmek için
Ve başaramayacaklarını anladıkça
Dozunu artırıyorlar katliamın

Ya dünya?
Dünya uykudan yeni uyandı
Çıkıp ünlü birisi dedi ki;
“Bu kadar olmamalı, artık durdurun!”
Yani şimdiye dek olanlar normalmiş gibi
Yani o güzelim yavrular, şimdiye dek olanları hak etmiş gibi

Yavrusunun çene kemiklerini elinde tutuyordu bir baba
Siyah bir poşete dolduruyordu bulduğu parçaları
Başka bir baba,
Kafası kaybolmuş bir çocuk gövdesini taşıyordu elinde
Kıyafetlerinden tanımış evladını
Saysam bitmez, yemin ederim bitmez!
Saymakla bitmeyecek kadar korkunç sonlara sebep oldular
Teröristler, şeytanın orduları, sapıklar, aklını yitirmiş yaratıklar!

Gazze’nin çocukları yok artık
Sokakları, çiçekleri, umutları, hayalleri yok
Her çocuk gibi cennette hazır yerleri
Ve dünyanın diğer insanları henüz uyandı
Günaydın!
Günaydın hepinize, hepimize günaydın!
Kaçış yok
Ağır olacak suskunluğun bedeli
Herkes ödeyecek bu hesabı
Ama şimdi ama ahiret vakti…

Mehmet Gökcük