İki adet çabalanan “en iyisi” kalıbının içerisinde geçen bir hayat varsa, o da anneliktir. En iyisi olmaya çabalamak ve en iyisini yetiştirmeye çabalamak. Her ikisi de insanı büyük yanılgılara, büyük yetersizlik duygularına sürükleyecek kadar tehlikelidir aslında. Çünkü hayat boyu kimse, “en iyi”nin neye göre ya da kime göre olduğunu bilmez, bilemez.
Dayatılan Anne Modeli
Sosyal medya, herkesin her an “mükemmel” olduğu, kimsenin yorulmadığı ve asla hata(!) yapmadığı bir mecra. Sanki oradaki anneler, çocuklarını çok daha fazla seviyorlar, hiç sinirlenmiyorlar ve o yüzden de çocukları hep mutlu, hep huzurlu, hep sevgi dolu. İşin özeti, sosyal medyada boy gösteren süper kahraman anneler, mükemmel çocuklar yetiştirirler.
Bu mecrada gösterilen hayatların da orada paylaşılan fotoğraflar gibi filtreli olduğunu herkes çok net bilse de, birçok kişi çoğu zaman, oralarda görünenlerin gerçek olduğu duygusuna kapılıyor. Oysa ki gerçekler herkesin kendi evinin içinde. Herkesin gerçeği tabii ki birbirinden farklı. Fakat anneler için gerçekleri değiştirip dönüştürmek ve iyileştirmek de mümkün. Fakat bu değişim, filtreli hayatlar içerisindeki filtreli annelikleri izlemek ve sadece onlardan ilham almakla mümkün olmaz. Kendi hayatının ve şartlarının gerçeklerini tam olarak görmek ve kabul etmekle başlar, bu gerçeklerin üzerinde ne gibi dokunuşlar yapabileceğini düşünmek ve harekete geçmekle devam eder. Ama ilk önce bir zihniyetin tam olarak oturması gerekir ki, o da şudur:
“Çocukların ihtiyacı, her şeyi mükemmel yapan, çocuklarının da mükemmel olması için kendini ve çocuklarını yıpratan ama hiç yorulmamış gibi görünen anne değildir. Çocukların gerçek ihtiyacı, mükemmel olmayan çocuklarını da çok sevdiğini hissettiren, her şartta çocuklarının yanında olan ve her şeyden önce doğal olan annedir.”
Doğal Anne
Anneler evlatlarını çok severler ama anneler de insandır.
Her insanın bir yorgunluk eşiği vardır. Doğal olarak anneler de yorulur ve doğal olan anne yorulduğunu dile getirir. Çocuğuna “İstediğin şeyi biraz dinlendikten sonra yapalım” diyebilir.
Her insan gibi annelerin de zaman zaman öfkelenmeye hakları vardır.
Anneler bazen çocuklarına öfkelenirler bazen de dışarıdan herhangi bir faktöre. Öfkeliyken yanlış bir şeyler söylemek de insana özgüdür; dolayısıyla bu, anneler için de normaldir. Yani anneler de hatalı kelimeler kullanabilirler. Çocuklarının bundan etkileneceği de aşikardır ama telafi anneler için imkânsız değildir. Çocuklarına “Sinirliyken ağzımdan böyle bir şey çıktı ama yanlıştı, özür dilerim” diyebilirler. Bunun çok tekrar etmesi elbette doğru değildir ama bu sorumluluk annelere özel değildir. Zaten hiç kimse etrafına karşı aynı yanlışları tekrar tekrar yapmamalıdır.
Annelerin fedakarlıkları bitmez tükenmez değildir.
Anneler evlatlarının ve onların hayatlarının iyi olması için ellerinden gelen her şeyi yaparlar. Ama bu kendi hayatlarının hiç olamayacağı anlamına gelmez. Kendisi için yaşamayı tamamen bırakmış, çocuklarının hayatı dışında hiçbir hayatı olmayan, kendi çevresini oluşturamamış ve kendi için üretmeyen bir kadının, çocuklarına faydalı olması neredeyse imkânsızdır. Aksine, çocukları için kendi hayatını feda etmiş olma düşüncesiyle, hiç farkında bile olmadan çocuklarına yük, sorumluluk hatta belki de suçluluk duygusu yükleyebilir. Oysa kendi hayatının güzel bir parçası olarak çocuklarının hayatına eşlikçi olmak, hem anne için, hem de evlat için çok güzeldir.
Doğal anne olmak zaten iyi olmaktır. Gelişime açık olmak ve çocukların/gençlerin ihtiyaçlarını doğru görmek için öğrenmeye devam etmek elbette çok önemlidir. Ama bu mükemmel anne olmak için -mış gibi görünmek değil, gerçekten faydalı olmaya çalışmaktır.
Bu dünyanın en çok sevenleri annelerdir. Doğurduğunu, doğurmadığını seven herkes de zaten annedir.
Yüreği başka yüreklerle atabilen herkesin anneler günü kutlu olsun.
Nalan Erpolat©
2 YORUMLAR
Nalan Hanım kaleminize sağlık. Yazınızı keyifle okudum. Bir anne olarak 3 yıldır evde farklı bir bireyin yaşıyor olması zaman zaman yorucu olabiliyor ve sınırlarımı ihlal ediyor düşüncesine kapılabiliyorum. Kendi sınırlarımı koruyup, kendime alan yarattığımda ise kalbimin bir yanı da vicdan terazisini sallandırıp duruyor. Aslında çok doğru söylediniz ‘doğal annelik’ en anlamlı olanıdır belkide. Ben de anneliği tanımlamam gerekse, biraz dinlenmem gerektiğini düşünüp destek aldığım zaman bile aslında arkaplanda devamlı çoğumu düşünüp mental olarak tam anlamıyla rahatlayamadığım anlar derim. Oğlum (3) ile birlikte sosyal hayatımıza hız kesmeden devam ettiğimi gören çoğu tanıdığım da ‘çok uyumlu bir oğlun var hep gezip eğleniyorsun’ yorumlarında bulunuyorlar. Aslında onu hayatımıza uyumlandırırken bir de ona ait bir hayat oluşturmaya çalışmak demek benim her hafta 1 saat terapi almama ve uyurken dişlerimi sıkacak kadar yorulmama sebep olabiliyor. Ben de yoruluyorum, zaman zaman ağlıyorum, sesim de yükselebiliyor ama tabii ki sosyal medyada görünen iki çift mutlu gözler ve gezen tozan bir aile 🤣🥰
Yeter ki mutlu olsunlar ve sevildiklerini hissetsinler en büyük ihtiyaçları tertemiz bir ev, saçını süpürge etmiş bir anne değil, her şartta desteğine emin oldukları, sevgi dolu bir anne 🙏🏼
İremcim çok teşekkür ederim yorumunda kendi tecrübelerini paylaştığın için. Yazdıklarımın, genç annelerin yaşadıklarıyla uyumlu olması beni mutlu ediyor. Oğlunuzun çok güvende hissettiği, çok mutlu bir ömrünün olmasını dilerim.