Müjde Değil Havadis

Gurbetçi bir ailenin mütevazı evinde
İstanbul bir doğum gördü, o sert aralık gecesinde
Gün görmemiş şiirlere bahane değildi belki
Müjde de değildi bence dünyaya
Ama havadisti zarâfet varlıklarına,
Çocukları, çiçekleri, anneleri ve şiirleri savunan şiirler yazacak bir adamın gelişi

Hikâyemin yazılmış yanları vardı
Bir de benim yazacağım sayfaları
Öyle böyle gelip geçti onca yıl
Kimine göre çoğunun başaramadığını başardım
Kimine göre olabileceklerin altında kaldım
Kimine göre saçlarım erken beyazladı
Öyle ya,
Jölesiz sokağa çıktığım vakit, saçlarım puslu bir orman

Kime nasıl göründü, görünüyor pek bilmem
Kendime sorduğumda kendimi
Gül dallarında huzurlu ateş ya da uğur böceği,
Baharı sonbaharda yaşayan eylül şairi,
Ekmek peşinde emek veren
Adaleti kalbinin temeline oturtmuş
Kimi zaman pek huysuz ve çekilmez
Başaramadığında sessiz, sakin ve uzak
Başardığında gözlerindeki ışıltıyla şükreden
Adamın tekiyim işte
Tek olmak değil mesele
Adam olmak mühim mertebe

İsterim ve dilerim ki
Ve hatta peşinde umut, inat ve gayret ederim ki
Baş öne eğilmesin
Yürek bilinmezliklerde savrulmasın
Akıl kendini yoklukta sanmasın
Ve aklım yüreğime
Yüreğim gözlerime, ellerime
Emeğime eşlik etsin
Helal nefesler alıp verelim
Helal günler, geceler yaşayalım
Varlığımız içi boş bir hikâyede ziyan olmasın

Ötesi gerçekten mühim değil
Saçlarımdaki beyaz oranı
Tenimdeki çizgi sayısı
Artık biraz daha çabuk gelen yorgunluk hissi
Veyâhut
Fenerbahçe’nin geciken şampiyonluğu çok mühim değil

Estetik operasyonlarına gerek yok
Beyazlar ve çizgilerle de güzel hayat, hatta daha mânalı
Yorgunluk zaten mânânın kalbidir
Fenerbahçe ise
Ah Fenerbahçe ah! Zaten kendi başına kasvetli, zorlu ama aşk dolu bir şiir

Dedim ya;
Biz bizde kalalım, biz gibi
Gerisi mühim değil
Anlayan anlar, hak eden yaşar sevgimizi

Mehmet Gökcük