Pembe Balon

Sağ koltuktaki çantasını ve hediye poşetlerini aldıktan sonra arabasından indi. Başını kaldırıp varmış olduğu uzun binaya baktı. Doğru gelmiş olmalıydı. Binanın girişindeki yazıyı okuduktan sonra emin oldu, evet doğru gelmişti. Girişteki merdiveni henüz çıkmıştı ki saçları sıkıca toplanmış, siyah elbiseli, güler yüzlü bir kadın onu karşıladı.

“Hoş geldiniz efendim.”

“Hoş buldum.”

“Kaçıncı kata geldiğinizi biliyor musunuz?”

Bir an kaşları havaya kalktı. “Bilmiyorum ama… Sürpriz doğum günü organizasyonuna geldim. Arkadaşımızın ismi Neslişah.”

Kadın aynı güler yüzlülükle konuşmasına devam etti. “3. kat efendim. Her katta tek organizasyon yer alıyor ama dilerseniz size seve seve eşlik edebilirim.”

“Hiç gerek yok, çok teşekkür ederim.” Gülümsemeye çalıştı ama kendininkinin, kadının gülümsemesi gibi içten gözükmediğine emindi.

Merdivenleri ağır ağır çıkarken sağ elinde hediye poşetleri ve çantasını taşıyıp sol eliyle de uzun siyah elbisesinin eteğini hafifçe havaya kaldırıyordu. Bir an, sağ bileğinde taşıdığı yüklerin ağırlığını kolunda fazlasıyla hissetti. Çok ağır olduklarından değil, daha ağır yüklerle çalışmaya alışkındı aslında. Taşıyamadığı ağırlık, yorgun ve mutsuz bir yüzü maskelemenin külfeti olmalıydı. Nihayet 3. kata vardığında telefonu titreşmeye başladı. Çalan telefonuna bakmak üzere eğdiği başını, kendisine seslenildiğini işitmesiyle kaldırdı.

“Handan! Nerede kaldın be kızım? Tam seni arıyordum bak…”

Yüzünde yapmacık bir tebessüm belirdi. “Geldim işte. İşlerim uzun sürdü, trafik falan der-” Henüz cümlesini tamamlayamamıştı ki arkadaşı sabırsızca sağ elini iki kez salladı. “Hadi hadi, çok iş var.”

Elindeki poşetleri masaya bırakırken etrafı incelemeye başladı. Basılmış fotoğraflar, hediye köşesi, yemekler… Doğru düzgün bir şeyler yemeyeli iki gün olmuş muydu? Burada bir şeyler yesem iyi olacak, diye düşündü.

“Aslında her şey hazır gibi gözüküyor ama?”

“Sen gelene kadar kızlarla hallettik birçok şeyi de…” Çok önemli bir şeyi unutmuşçasına şaşırdı. “Gel kızlarla tanıştırayım seni.” Handan’ı kolundan hafifçe çekip topuklu ayakkabısının müsaade ettiği hızda heyecanla koştu.

“Arkadaşlar, hepinizin buraya bakmasını rica ediyorum! Handan, tıpkı benim gibi Neslişah’ın işletme mühendisliğinden sınıf arkadaşı. Onu görme şansımız pek olmuyor çünkü dünyayı kurtarmakla meşgul… Ancak hastalandığımızda, doğum yaptığımızda ya da bir şeye ihtiyacımız olduğunda kendisini görebiliyoruz.”

Handan başını yere eğerken mahcup bir şekilde gülümsedi.

“Kızların ismini teker teker söylemeyeceğim şu an aklında kalmayacak zaten. Kendin sonra tanışıp sohbet ederken öğren, bana ne” deyip gözlerini kısarak güldü.

Kadınlardan gelen “Memnun oldum” cümlelerine toplu bir şekilde “Ben de çok memnun oldum hepinizle tanıştığıma” diyerek karşılık verdi. Cümlesini henüz tamamlamıştı ki herkes eski yerine geri dönmüştü. Salonun ortasında öylece tek başına kalmıştı. Bütün kadınlar salonun ayrı bir köşesinde, tüm dikkatlerini vermiş bir şekilde ciddiyetle bir şeylerle uğraşıyorlardı. Onlara şöyle bir baktıktan sonra “Ben şu an burada ne yapıyorum?” düşüncesi zihnini sardı. Zorlanmıştı ama gelmişti işte. Peki şimdi burada ne yapacaktı?

Ellerini karnının üzerine koydu, stresten günlerdir midesi ağrıyordu. Bir an kalp atışının hızlandığını hissetti, sıcakladı. Elini yüzünü yıkamak istedi. Lavabo olduğunu düşündüğü kapıya doğru ilerledi. İçeri girdi, kilidi çevirdi. Aynadaki hırslı fakat yorgun gözlerle bakıştı. İnsanlara değildi onun hırsı, hayata karşıydı. Hayat ona istediklerini vermese de o bir yolunu bulup söke söke alırdı.

Tek başına kalabildiği anlar çok azdı ama çok yalnızdı. Nasıl olduğunu soran olsa muhtemelen ağlamaya başlardı. Soran olmazdı neyse ki.

Herkesin dert edeceği şeyleri o önemsemiyor gibi gözükürdü. Konu ne olursa olsun, çevresindekiler “Bunu nasıl aşacak?” diye düşünmezdi onun için. Aşardı, işte. Hatta aşılacak kadar büyük bir problem gibi bile görmezdi çoğu şeyi Handan. O böyleydi, çelik gibi. Aştın mı, diye sormak da lüzumsuzdu, yardıma ihtiyacın var mı, diye sormak da. Mutlu ve güçlü olduğu her halinden belli oluyordu ne de olsa. Mutsuz olduğu bir evliliği bitirmişti, ne kadar cesur bir kadındı. Hiç dağılmamıştı hem de. Peki işletmecisi olduğu şehrin gözdesi o restorana ne demeli? Çok yoğun çalışıyordu ama olsun, ne paralar kazanıyordu. Yılın çoğunda ailesinden uzak ama buna rağmen nasıl da takip ediyordu her şeylerini, işte hayırlı evlat aynı zamanda Handan. Çok da iyi anne olurdu eğer ileride tekrar evlenirse. Fakat bazen, yorucu bir iş gününün sonunda mesela, arabasına oturmuş sessizliği dinlerken kendisiyle baş başa kalmaya katlanamadığını hissederdi. Belki de bu yüzden, araya farklı frekanslar karışsın istediğinden, yalnız kaldığı her an arkada çalması için müzik açardı. “Ses olsun diye.” O, böyle derdi.

Gözleri doldu. Sadece, çok yorgundu. Kimseye derdini anlatmamaktan, hiçbir şey onu zorlamıyormuş gibi davranmaktan yorgundu. Ağladığında ne saçlarını okşayan olmasından ne de sırtını sıvazlayan bir el bulamamaktan yorgundu. Ölmüş birilerini özlemekten yorgundu. Henüz ölmemiş birileriyle arasında olan mesafelerden yorgundu. Birine onu çok sevdiğini söyleyememekten yorgundu, birine onu istemediğini söylemekten… Her zorluğun karşısında o ince bedeniyle tek başına durmaktan yorgundu. Tek başınaydı bu hayatta ve bunu hissediyordu verdiği her solukta.

Aslında dostları sahte değildi, yardım istese el uzatan olurdu, bunu biliyordu. Kendi başıma halledebileceğim bir şey için başkalarını neden üzeyim, diye düşünürdü. Başka türlüsünü bilmiyordu.

Musluğu açtı, bileklerini ve ensesini yavaşça ıslattı. Uykusuzdu, son gücüyle ayakta duruyordu. Saate bakmak için telefonunun ekranına dokundu. 29 Ocak 2025, 19.45. Babasının hastane randevusu yarın mıydı?

Yeniden salona doğru yürüdüğü esnada kendisine yaklaşmakta olan arkadaşını gördü. “Handan bu pembe balonlar sende. Hemen şişir canım, Neslişah yirmi dakikaya falan gelmiş olur.”

Eline tutuşturulan pembe balonlara baktı. Derin bir nefes aldı ve son gücüyle aldığı tüm nefesi balona üfledi. Bayılmıştı.
 
 
Pınar Sude Genç©