Adım Kadın

Avucumun ayasından uçan kuşa duayla kanat takarım. Varsın gitsin sonsuzluğa el götürsün, söz götürsün benden. İçime sekiz can sığdırdım, üçü toprağa döndü daha lokma kadarken. Etimden lime lime kopanları topraktan yeniden can ettim, kattım içime.

Adım kadın. Varın siz dilediğiniz gibi seslenin. Sesim, sözüm, elim şifalıdır. El verdiler atalarım. Bu topraklara borcumdur. Ödemeden toprağa dönemem.

Ayağımın altında ezilen toprak, boğazımdan geçen lokma, soluduğum hava emanettir. Canım zaten emanettir bedenimde. Büyükannem kadından süre geldiğinden beridir boynuma borç yazılmış şifayı dağıtmak için ruhumu taşırırım yere göğe. Elimden el alacak kız torun olana kadar da bende kalan emaneti sakladım. Böyle bilip böyle yaşadım. Tanrı’nın hediyesi saçını okşayıp, dizimde büyüttüğüm kız toruna mirasımdır dilim. Alsın çoğaltsın, yaysın şifamı.

Hikâye odur ki; gün ve gece yaratılırken iki ucuna iki insan nöbetçi eylenmiş.

Gündüze kavuşturan kadın, geceye çeken erkektir. Ellerinde karadan kara çarşafı açmak geceye çekmek erkeğe, gündüze indirmek kadına; yerden göğe uzanan ellerinin ucunda bir sihir günden gece, geceden gün çıkartmışlar. Aydınlığa, güneşi kadınla özleştiren inanç, aynı kanın devamında soydan soya gitmiş. Dünyanın aydınlık yükünü omuzlayan kadınlar bu bilgiyi yine sadece bir kadına verebilmiş. Yedi yaşına gelmiş kız çocuğuna emanet edilecek sırın ritüeli için bekledim. Annem kadından aldığım sırrı torunuma verme günüm geldi.

Başımda kalan üç tutam saçımın arasına iplikten saç ekleyip ördüm. Ucuna renkli ipler bağladım ki melek almaya geldiğinde bu renkli ipleri dolasın boynuma, soluğum renklere karışsın diye, gökten insin yeryüzüne diye. Torun merak saldı renklere. Kimin kime ne zaman geleceği belli olmaz ya, yine de dil ortağı yapıp aldım önüme torunu. Orada başladı. Varın siz hikâye deyin. Ben destandan geliyorum.

Geceden kara saçlarını ayırdım ortadan ikiye. Ay gibi yarıldı önümde. Irmak gibi aktı saçları önümde. Zeytin karası gözleri gecenin yıldızı gibi parladı durdu önümde. Gözüne üç çift öpücük kondurdum, ışıklandı saçıldı odaya. Avucuna bıraktım yedi tane renkli ipi; temiz nefesiyle nurladı, öpücükle can verdi. Her bir ipe sırrımı üfledim. Yedi katın ilmini, sihrini iplere dizdim. Saçına katarak ördüm. Başına taç yapıp sardım. Kırklar, yediler, erenler, dervişler, yedi cihan uluları sardı başının tacını. “Dünyada gam görmeyip sırra sahip çıkasın” dedim.

Ben emanetimi kız toruna verdim. Size de emanetimdir kız çocukları. Nefesimizden, tenimizden, canımızdan kattığımız evlatlarımızı koruyun. Bu sihrin nurunu taşıyanlar sizin boynunuza borçtur. Bilin öyle davranın.
 
 
Özge Can©
 
 

---

Özge Can’ın, Aralık 2024’te, KafeKültür Yayınları’ndan çıkan ikinci kitabı Kukla’da yer alan “Adım Kadın” adlı öyküsü, 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü kapsamında dergimizde yayımlanmıştır.

---