İçilmemiş Kahve

Hani “Bir şey dürttü” derler ya öyle oldu bugün.

Üniversiteden arkadaşımdı. Birlikte İtalya’ya gittiğimiz yaz özellikle çok yakınlaşmıştık. Birbirimizden habersiz aynı çocuktan hoşlanmış, farkedince nahifliğimizden ikimiz de çocukla bir daha konuşmamıştık. Floransa’da öğrenci evimin anahtarını unutup kapıda kalınca onun kiraladığı odada birlikte kalmış, sonra bunu alışkanlık haline getirip birbirmizde kalıp durmuş, geceler boyu uykusuz kalmış, sınavlara birlikte çalışmıştık. Okulun son yılının son günlerinde hastalanınca beni en çok Nükhet ziyarete gelmişti. Her daim yüzünde olan o güzel gülümsemesini bana da bulaştırmaktı tek derdi. Okuldan sonra akşam bana gelir, birlikte saçma sapan şeylerden bahsedip üzerimde dolaşan kara bulutları dağıtırdık. Bana bir Ferhan Şensoy kitabı getirmişti hediye. “Bu aralar sadece böyle şeylere ihtiyacın var,” demişti gülen yüzüyle.

Bir şey dürttü işte. Aklıma düştü birden. En son İstiklâl’de bir kahvecide karşılaşmıştık. Sağdan soldan konuştuk ayaküstü. Babamı sordu. “Onu hastane bahçesinde ağlarken görmüştüm, aklımda o hali kaldı. Şimdi nasıl?” diye sordu o her zamanki nahif, başkalarını düşünen haliyle. Ben Fransız Kültür’de bir kermese gidiyordum. O da Can Yayınevi’ne geçecekti.

“Çok severim Fransız Kültürü’nün bahçesindeki café’yi. Bazı sabahlar işe geçmeden ya da işten sonra bir kahve için uğruyorum. Bir gün birlikte gidelim,” dedi. Onu yıllar sonra görmek iyi gelmişti. Buluşalım diye sözleştik. Sonra araya hayat girdi, pandemi, hastalıklar, ölümler, çocuk, şehir değiştirme derken günler birbirine geçti. En son yaptığım bir çeviri anlaşması konusunda ondan yardım almak için yazışmıştık. Yine “Görüşelim, şurada buluşalım, şuraya gidelim” sözleri havada uçuşmuştu. Zaman dönüp dolaşmış ayağımıza dolanmıştı.

Ama bir şey dürttü işte. Ne yapıyordu acaba? O içilmemiş kahvenin peşine düşme vakti geldi, diye düşündüm. Yıllardır açmadığım Facebook’u ona yazmak için açtım. Malum telefonum bozulunca rehberim de uçmuştu. Meğer o içilmemiş kahve için çok geç kalmışım.

Ekranın önünde dona kaldım. İçimden acımsı bir şeyler yüreğime damlamaya başladı. Hemen kütüphanenin altındaki fotoğraf albümlerinin olduğu dolaba koştum. İnsan gidenlerin ardından neden anılarını yoklamak ister bilinmez. Güldüğümüz, birbirimize sarıldığımız fotoğraflarla tekrar o günlere döndüm. Onu hatırlamak, onunla tekrar konuşmak gibiydi. Gözlerimi kapatıp tek tek önümden geçirdim paylaştığımız anıları. Hatırladıkça gülümsedim, gülümsedikçe daha güzel anılar hatırladım. Hayatıma dokunuşları bende gülümseme bırakmaktan başka bir şey yapmamıştı ki. Dertleştiğimiz, birbirimizin en kasvetli olduğu günler bile hep bir gülümsemeydi dudaklarımda.

Birbirimizin mi? Onun kasvetli, mutsuz bir anını hatırlayamadım. Hep gülerdi o güzeller güzeli yüzü. Kızdım kendime. Bir türlü içemediğimiz kahveye üzüldüm. Neden bu kadar erteledim onunla görüşmeyi, bir kahvecik vakit bulamayacak kadar önemli ne vardı ki o hayat karmaşasının içinde.

Özür dilerim Nükhet! İçilmemiş kahvelerimiz, yâdedilmemiş hatıralarımız, yaratmadığımız yeni anılarımız için özür dilerim. Hastalandığını bile duymamış, bilmemiş olduğuma kızdım.

Çoktan adaletini sorgulamayı bıraktığım dünyadan bu kadar erken gidişin, birkaç gün önce eşime senden bahsedişim, “Bir türlü görüşemedik. Tanışsan çok seversin,” deyişim, ardı ardına beynime hücum eden anılar, hepsi boğazımda düğümlenip yanaklarımdan birkaç damla yaş olarak süzüldüler.

Kapı çaldı o sırada. Deniz okuldan gelmişti. Fotoğrafların arasına bağdaş kurduğum yerden kalkıp gözyaşlarımı sildim. Kapıyı açarkan yüzüme sahte bir gülüş yerleştirmiştim bile.

“Hoş geldinnn! Okul nasıldı, eğlendin mi?” dedim bir yandan o minik ellerini öpüp boynuna kafamı gömerken. İşte, acımasız bir hızla akan hayat nehrine kendimi bırakmıştım yine. Aklımda o içilmemiş kahve, üzerimde babamın sweatshirtü, upuzun olacağını bile bile öylece uzandım geceye.
 
 
Pelin Öncüoğlu Işık