Son zamanların çok duyduğumuz kavramlarından biri: Tükenmişlik Sendromu. Moda(!) olan her kavram, her rahatsızlık gibi bu da ağızlara sakız oldu. Hayatın içinde yorulduğunu hisseden, “tükenmişlik sendromuna girdim” diyor. Bunu bazen gerçekten çok yorulduğu için söylüyor ama üzülerek söylüyorum ki bazen de modaya uymak, belki…
Hayatın en klasik ama en büyük ikilemlerinden biri “kendin için yaşamak” ya da “birileri için yaşamak”. Kim bu birileri? Anne-baba, kardeş, sevgili, karı/koca hatta biraz abartı gibi görünse de hayatta karşılaşılması imkansız değildir, akraba, konu-komşu, eş-dost-arkadaş… gibi uzayıp giden bir liste. Başkaları İçin Yaşamak…
Her zaman söylerim, her insan ayrı bir hikayedir. Ne kadar çok insan gelmişse bu dünyaya, hepsi ayrı bir hikayenin ana kahramanı, hepsi ayrı bir filmin başrolü, başka başka hikayelerin ya da filmlerin yan karakterleridir. Yan karakter de olsa, hatta saniyelik bile geçse kameranın önünden,…
Oldum olası tarihler önemli oldu benim için. Doğum günleri, yıldönümleri, hangi olay ne zaman olmuştu, gibi birçok zaman dilimi belki de çok fazla bir çaba harcamadan kalır aklımda çocukluğumdan beri. Çaba harcamadan diyorum çünkü gerçekten özellikle “aklımda kalmalı”, “unutmamalıyım” diye bir şey söylemiyorum kendime.…
Geçen hafta yayına giren “Ayrılık” başlıklı yazımda, ayrılığın doğal ve alışılması gereken bir süreç olduğundan behsetmiştim. Bunun yanında, ayrılamamanın da önemli bir psikolojik durum olduğundan söz etmiş, bu durumun, büyük çoğunluğu çocukluğa dayanan, ana nedenlerini yazacağımı söylemiştim. Ayrılamamak “Ayrılamamak” dediğimiz zaman, ilk akla gelen…
Bu kelimeyi duymak bile rahatsız eder herkesi… “Ayrılık” her zaman zordur. Öyle ki vefat ile gelen kayıplarda, “Ölüm Allah’ın emri, ayrılık olmasa” sözü çok yaygındır dilimizde, kültürümüzde. Sonuna kadar da doğrudur bu söz. Ayrılık, ölüm acısının bile sebebidir ve ne kadar zor ve acı…
Artık çok sık duyduğumuz kavramlar oldu, değişim, gelişim, dönüşüm. Gündelik yaşamda, genç-yaşlı, az eğitimli-çok eğitimli, hemen herkesin cümlelerinde geçiyor bu sözcükler. Peki bu kavramları doğru kullanmak adına, hepsini tek tek ele aldığımızda, hangisi hayatımızın neresinde? Değişim Her ne kadar son zamanların kelimelerinden biri de…
Bazı olaylar, üzerine örtü örtülmüş bazı korkuları tetikliyor ve bazı duyguları su yüzüne çıkarıyor. Geçen hafta yaşadığımız deprem de bu olaylardan biriydi. Hayatın akışı içinde normal olarak ve iyi ki unuttuğumuz ölümü ya da sevdiklerimizi kaybetme korkusunu hatırladık. Bu korkuyu hatırlamak çok iyi hissettirmese…
Hep denir ya “Yalnızlık Allah’a mahsustur” diye; evet insan yalnız olamaz. Hep çevresinde, ailesi, arkadaşları, akrabaları, eşi-dostu olsun ister. Hayatı paylaşacağı birileri olsun, içini dökebileceği yakınları olsun diye düşler. Günün birinde yalnız kalma fikri bile çok korkutur insanoğlunu. Hemen herkesin düşüncesinde, yalnız kalmanın sonu…
Anne oldunuz. 1. 3. ya da 5. kere. Planlı ya da plansız, normal doğumla ya da sezaryen ile. Bunların hiçbiri fark etmez, daha önce annelik tecrübeniz olsa bile, her doğumda yeniden anne olursunuz ve artık bir candan daha sorumlusunuzdur. Yeni Anne Kaygıları Her annenin…
Yeni eğitim-öğretim yılı başladı. Fotoğraflar çekildi, sosyal medyada okul yollarını aşındırmaya başlayacak olan çocukların görüntüleri paylaşıldı, yeni sezon için tüm temenniler paylaşıldı ama gerek yazılı gerek sözlü kurulan cümlelerin genelinde anne-babaların ortak bir dil yapısı vardı. Ben dahil, tüm ebeveynler; “Yeni sezonu açtık.” “Yeni…
Kim söylemiş beni Süheylâ’ya vurulmuşum diye? Kim görmüş, ama kim, Eleni’yi öptüğümü Yüksekkaldırım’da, güpegündüz? Melâhat’i almışım da sonra Alemdar’a gitmişim, öyle mi? Onu sonra anlatırım fakat Kimin bacağını sıkmışım tramvayda? Güya bir de Galata’ya dadanmışız; Kafaları çekip çekip Orada alıyormuşuz soluğu; Geç bunları, anam…
Umutsuzluk başlıklı yazım yayına girdikten birkaç saat sonra gördüm Emine Bulut haberini. Birkaç hafta önce de Çaresizlik yazım yayındaydı. “Her zaman umut vardır.” “Bakış açısıyla çaresizliğin üstesinden gelinebilir.” “Hayat farkındalıktır.” Bu cümleler uçuştu gözlerimin önünde ama ben kalbime saplanan acıyla, gözümde dolu olan yaşlarla…
