Şiir

Bir şiir bıraksam sana. Hecelerim dolaşsa kitaplarında. Sözlerim, göz bebeklerine otursa. Ve ben kendimi görsem, gözlerine baktığımda...…

Doğumum sonrası gitmiş olsam da ilk fırsatta sana koşup vardım İstanbul. Onca sene toprağına uzak kalsam da her saat hasretinle yandım İstanbul. Beni sen büyüttün ve sen adam ettin. Beni bana anlattın, intizam ettin. Yanlış adımlar attım, muntazam ettin. Seninle bensizliği savdım İstanbul.…

Sevgilim, karanlıkta ışığım, okyanusta kara parçam, kaybolduğum anlarda, limanına sığınıyorum. Varlığını bilmek müthiş mutluluk, huzur.…

Anladığım kadarıyla anlatayım. Henüz on gündür tanıyorum. İki basamaklı günlerin en balındayız. Başını sonunu bilemediğimiz bu dünyada, gözümün güldüğü günlerin onuncusunda.…

Bazen yazdıklarımı hatırlamıyorum. Nasıl hapsettiysem kendimi içime, deli gibi içmeden dökemiyorum. Cehennemin kapıları, arkadaş, her dakika açılmaz. O Lucifer var ya o Lucifer, Boğaz’da sandala atılmaz.…

Hak edilmemiş mevsimler niye gelsin? İnsan varken deniz nasıl temizlensin? Evet! Kötü olan her şeyin sebebi sensin. Sormamız lazım soruların gerçeğini…İnsan ne zamandır kendini avlamakta? Oturduğu yerden iyileri (!) favlamakta? …

Yastığın hâlâ sen kokuyor. İçime çekiyorum her gece bir kez. Ve seni düşünüyorum. Nazım’ın Piraye’yi düşündüğü gibi. Ne yapıyor o şimdi diyorum. Şu anda, şimdi, şimdi? Kedi yavrusu mu var dizinde? Yürüyor mu, yoksa düşlere mi adım atmak üzere?…

Bir ses gelse bin umut doğuyor yüreğimde. Bir el uzansa, gözyaşımda çocukluğum var; o eteklerimi toplayarak oturuşum, elimde parlak paketli bir yemiş, bir de gülmek için sebeplerim var. Ah deyişimde, koşan annem, babam, kardeşlerim, ninem, dedem, teyzelerim var… Can yangısı nedir? Elim sıkışsa, üfleyen,…

Güzde kapıyı çalan sarsıntı. Ekmeği, nefesi, umudu kursakta bırakan karanlık his. Ve sonrasında devam eden korku, telaş. Kesilen ve yükselen sesler. Ve yine ağır, yepyeni bir imtihan. Sebebi oluşturan da, sonuca katlanan, katlanamayan da insan……

Sevgilim, kadınım, bulutların ardına saklanan ayım, öbür yarım… Farkında mısın Güneş vardı öğlen sen gelirken? Apaçıktı hava. Sonra sen geldin kollarıma, bulutlar toplandı, yağmur başladı. Sürekli değil ama soluklanmaya izin verir gibi ara ara.…

Bir gün, diyor bana, sen de can yarın ile geleceksin yan yana. Ama sakın, diyor, büyütme onu gözünde. Sonsuz gecelerde hayaline anlatıyorum kendimi. Görmeden tanı ki karşılaştığımızda zaman kaybetmeyelim diye.…

Gör de gözüm. Görme. İnanma yüzüm. Sesim duymasın seni. Yalanların çok Uzaktan seslenen biri gibi. Kedilerim ayaklarımda, gözyaşlarımı sindiriyorlar, ağlayarak benimle.…

Şu dünyaya gelirken sevmeyi çok sevmişim. Büyüdüm, bırakmadı beni asla geçmişim. Bir karınca misali emektar gayretkeşim. Heyecanlı heceler. Baharı görmek için……