Bazen dağ olur, bağ olur bilemezsiniz. Ne zaman ki bir patika görsem “Aslan kaç, para para pum” naraları atarım içimden. Üstelik etrafta ne aslan vardır ne de eşrafı. Bazen tam da bu şekilde hissederken bulduğunuz oluyor mu kendinizi? Her şey yolunda giderken siz yolda…
Ben mükemmel değilim. Ve inanınn bana tüm yaptıklarımın yanında yapamadımlarımla da benim. “Ben” sadece başardıklarımdan oluşmuyor tabii ki. Kendime sordum da çok soru, çok koşturma ve durmama… Hani onca söyleyen üstadın yanında neden insan kendine yorgunluğu reva görür ki? Ne oldu onca koşturmamın sonunda?…
“Yağmur neden yağdı şimdi?” diye nasıl soramıyorsam “İyi de neden şimdi böyle oldu? Niye oldu?” diye sormamayı öğrendim. Bulut geldi, geçti ve yağmur yağınca bir su birikintisi ile nice kuşlar su içti. Şimdi de ağladığım kadarı bana şifa; vücuduma, benliğime farkındalık. Kendime haksızlık edeceğim…
Güneşte kavrulan meyvelerin suyunu içmeye gittik. Evet evet, İzmir’e sadece 45 dakika uzaklıkta, dağın yamacında serinlemek gerekti. Başka şehirlerde yaylalar, yüksekler ya da deniz kenarları çoktan dolmaya başladı. Normalin üzerinde seyreden sıcaklıkların insanı, bünyesini, halini oldukça etkileyen bir hâli de var. Hâl böyle olunca…
Kıyısında bekledim doğuşunu. Ne zaman gitsem o deniz, çarşafı üzerine çekmiş küçük bir kız çocuğu sanki. Üstelik mahmurluğu da üzerinde, gerindikçe geriniyor. Bulutlar bir bir dağılıyor. Ufukta minicik bir ada orada tepe oluveriyor. Ve binlerce yıl Tanrı olmuş o sarı aradan huzmesi ile göz…
Gelin size güzel bir masal anlatacağım. Bir varmış, bir yokmuş… Sadece bir kere tanış olmuş yüzlerden biri bir diğerine bahane ile ulaşmak istemiş. Onca kişi arasından “Neden ben?” diye soramamış tabii ki kız. Tüm iyi niyetiyle iletişime karşılık vermiş. Daha eski zamanlar olsa kuş…
Tek başına ses çıkarttıkça sesi gürleşen bir kadın. Peki ama nasıl dediklerinde; “Ben kadınım, güçlüyüm” diyor. Gerçekten de öyle. Sadece kadın olmanın büyük bir mücadele gücüne işaret ettiğini yaşadığımız onca olay. Çocuk istismarı ile ilgili aldığı ödüller ve adliyelerde bitmek bilmeyen savunmaları… UCİM kurmuş…
İlayda mı? Oylum mu? Hep ben mi soracağım yahu? Biraz da ben cevap olayım bazı sorulara dedim ve sordum kendime. Güleryüzlü cevaplarım ile karşınızdayım. Üstelik çok da yorgun bir bahar günü. "Nereden buluyorsun bu enerjiyi?" Kendisiyle röportaj yapan başka bir arkadaşımı okurken gördüm ki…
Gitgide zorlaşan bir sürecin içinde bir damlayım. İnsanın kendini büyük görme meselesi ile bu hâle geldik, diyor Uğur Batı. İyi şeyler de bu sayede oldu, nice türün tükenmesi de tam bu sebepten. İnsan sadece dünyada bir türken kendini dünyanın merkezi sandığında işler değişiyor. Çok…
Hikayem böyle başladı… 2016’da bir kış günü. Böyle böyle bir çalışma sistemi var; bir bak, denmişti. Danışmanlık için randevu aldım. Taksim Gezi Parkı. Konstelasyon/Aile Dizimi çalışması ile ilk orada tanıştım. “Konunuz ne?” diye sorduğunda, çok çabuk öfkelendiğimi ifade ettim. Ama ne öfke! Kime? En…
2021 senden alacaklıyım. Sevgi istiyorum. Mutluluk istiyorum. Huzur istiyorum. İyi niyet istiyorum. Güleryüz istiyorum. Keyif istiyorum. Duyarlılık istiyorum. Anlayış istiyorum. Dinlenmek istiyorum. Çalışmak istiyorum. Gerçekçi bir iyimserliğin bir numaralı bekçisiyim. Canım hayvanların özgürce gezdiği bir doğa istiyorum. Gezmek istiyorum. Arkadaşlarımla kahkahalardan giysiler giymek istiyorum.…
İçim bir meyvenin kuru halini aldı bu sene. Kurudum, tatlandım ve ağırlaştım. Ne bileyim belki başka bir yerlerden yola çıkarım derken sararıp kaldı içimde kuru meyvelerim. Ağacımın dalları oldu öğrendiklerim ve yıllarca bildiğim şeylerin üzerindeydim, artık deneyimleme sırasıydı. Çir* denmişti kuru meyvelerin adına. Çirleştim.…
Özledim… Ne var ne yoksa özledim. Dans etmeyi özledim. Öyle ki bir müzikte kendimi ritmin akışında buluyorum. Yine dans et mi diyorsunuz? İyi de ben o grubun içerisinde olmayı özledim. Özlem kelimesinin içinde hiç bu kadar boşa kürek çektiğimi bilmem. Su bulanık, kıyının kumu…
