Çok Gezen Abi

17 | Alınca Yürüyüşü | Likya Yolu

11 Aralık 2020

Yazı: Alınca Yürüyüşü | Yazan: Burak Süalp


Alınca’dan Boğaziçi manzarası

 
 
1. Bölüm 👉🏻 Paylaştıkça Çoğalıyor İnsan
2. Bölüm 👉🏻 Korkularımı Cihangir’de Bıraktım
3. Bölüm 👉🏻 Umarım Unuttukları Çok Yer Vardır
4. Bölüm 👉🏻 İnsanoğlu Baki Değil, Devrilir Ağam
5. Bölüm 👉🏻 Herkes Zengin Ama Kimse Özgür Değil
6. Bölüm 👉🏻 Peksimet | Kırlangıç Sanat Atölyesi
7. Bölüm 👉🏻 Herakleia | Sekiz Bin Yıllık Miras
8. Bölüm 👉🏻 Bu Kampta Mucize Var
9. Bölüm 👉🏻 Bodrum | Kesişen Yollar
10. Bölüm 👉🏻 Datça | Hâlâ Çok Güzel
11. Bölüm 👉🏻 Marmaris | Zaman Tünelinden Çıkan Kuzen
12. Bölüm 👉🏻 Kayaköy | Kurtuluş’un Hayalet Mirası
13. Bölüm 👉🏻 Ölüdeniz | Aşk Böyle Bir Şey
14. Bölüm 👉🏻 Likya Yolu | Anaerkil Topraklara Yolculuk
15. Bölüm 👉🏻 Faralya – Kabak Koyu | Likya Yolu
16. Bölüm 👉🏻 Kabak Koyu | Likya Yolu
 
 

17. Bölüm | Alınca Yürüyüşü | Likya Yolu

Koy manzarası14 Ekim 2017, Kabak Koyu. Bir gece kamp yapıp dinleneyim dediğim Kabak Koyu, bende bağımlılık yaptı. Sanırım biraz daha kalsam buradan hiç ayrılamayacaktım. Koya gelişimin beşinci sabahı, artık sahile iner ya da Yerdeniz’e gidersem yine yola çıkamayacağımın bilinciyle kahvaltının ardından çadırımı ve artık bir miktar hafifleyen çantamı topladım. En azından konserveleri, makarnaları, çerezleri bitirmiştim.

Beni beş gündür misafir eden küçük bahçeyi son kez süpürdüm, gün boyu gölge eden, hamağıma destek olan ağaçlarla ve bir kez olsun bana dokunmayan arılarla vedalaştım. Arkamda çöp bırakmadan 3. etabı yürümek üzere Alınca Köyü’ne doğru yola düştüm.

Kabak-Alınca arasındaki bu rota çok uzun değil, belki 1-2 kısa mola vererek yarım günde tamamlanacak bir güzergâh ancak oldukça dik. Rotanın büyük bir kısmı vadideki harika çam ve daha yukarılarda sandal ağaçlarının arasından devam ediyor.

Vadiden içerilere doğru giren patika yol bir süre şelaleden gelen derenin yanından devam ettikten sonra 2 km kadar içeride kanyondan ayrılıyor. Sonrasında ormanın içinden düz devam edip dikleşiyor, tırmanarak yürüdüğünüz bir güzergaha dönüşüyor. Yürüyüş boyunca size kelebekler, zaman zaman kaplumbağalar, sincaplar eşlik ediyor. Vadiden yukarıya doğru tırmandıkça her aşamada Kabak Koyu’nun birbirinden harika manzaralarını görebilirsiniz.

Yürüyüşte Manzara Seyretmek

Manzara demişken, küçük ama önemli bir uyarı yapmadan geçemeyeceğim. Özellikle yürüyüşünüzü benim gibi tek başınıza yapıyorsanız, çok dikkatli olmanız gerekiyor. Manzarayı seyrederek değil, her adımda gözünüzü dört açarak, bastığınız yere bakarak yürümelisiniz. Manzarayı seyredeceğiniz zaman durmalı, anın, görüntünün, çevrenin tadını çıkartmalı sonra yine önünüze bakarak yürümelisiniz. Küçük bir dikkatsizlik, örneğin bir bilek burkulması size çok pahalıya patlayabilir. Tedbiri hiçbir zaman elden bırakmamak gerekiyor.

Yorulduğumda manzaranın güzel olduğu bir noktada, durup çantamı indirdim, kamp ocağımı çıkartıp su kaynattım, kahve yaptım. Bu manzaraya karşı oturup kahve içmenin hazzı müthiş. Dinlendikten sonra toparlandım ve yeniden yola düştüm. Bu arada, tabii ki yolda gördüğüm çöpleri, izmaritleri çantamın yanına astığım bir poşete toplayarak.

Önceki etaplara göre yükümü hafifletmiş olmama rağmen tırmanışın dikliği nedeniyle zorlanıyordum. Şelale ve Alınca yolunun ayrıldığı tabeladan Alınca yönüne doğru devam ettim. Yolun bu aşamasında kimi yerlerde dağlardan yuvarlanan taşlar, fırtınalarda devrilmiş ağaçlar bazı kısımları normalde olduklarından daha zor ve tehlikeli hale getirmiş.

Bu aşamadan itibaren şelale yürüyüşçülerine denk gelme ihtimali de kalmadığı için çok daha dikkatli ilerliyordum. Her sese kulak kesiliyor, her adımımı dikkatli atıyordum. Doğa yürüyüşünde benden tecrübeli ya da bu tarz bir ortamda tek başına hiç bulunmamış olanlar, o kadar da abartma, altı üstü bir yürüyüş diye düşünebilir. Açıkçası, doğada, ormanda tek başına olmak, bu mücadeleyi tek başına vermek çok keyifli fakat bir o kadar da ürkütücü. Karşınıza ne çıkarsa çıksın, kendi başınasınız. Zorluklara göğüs germek ve olası sorunlara çözüm üretmek durumundasınız.

İkinci molayı verdiğim noktada yine çantamı yere indirdim ve doğrulurken yerde bir kol saati gördüm. Renkli, spor bir model. Demek ki benden önce de başka bir yürüyüşçü burada mola vermiş, belki de çantasını indirirken saatini düşürmüştü. İleride karşılaşacağım yürüyüşçülere sormak üzere saati aldım, çantama koydum. Fakat ilerleyen etaplarda da saatin sahibini bulamadım ve daha sonra İstanbul’a döndüğümde anneme Likya Yolu’ndan hediye oldu o saat.

Catchy Camping

Alınca, Catchy CampingBiraz dinlendikten sonra yeniden çantamı yüklendim ve yola devam ettim. Alınca’ya yaklaştığınız aşamada, yola devam etmek istemezseniz durup çadır kurabileceğiniz güzel manzaralı noktalar artıyor. Burada güzel manzaralar eşliğinde kamp yapabilirsiniz. Aklımdan bunlar geçmesine rağmen yola devam ettim. Ta ki Alınca girişine varıp Catchy Camping’e ulaşana kadar.

Birkaç güzel bungalova sahip ve Alınca’nın en tepesinden, en güzel noktasından Boğaziçi’ne bakan bu kampingde dinlenmek üzere durdum. Burada manzara harika, görmeniz lazım.

Pansiyona vardığımda beni bütün güler yüzüyle Özkan karşıladı. Yol boyu topladığım çöplere karşılık da çay ikram etti. Açıkçası bu kısa yürüyüşten sonra konaklamayı pek düşünmüyordum ama Alınca’nın manzarasının güzelliği aklımı çeldi. Biraz aşağıda kalan Muhtar Ömer’in yerine de baktıktan sonra Catchy pansiyonun yerinin güzelliği, tek başına burayı çekip çevirmeye çalışan Özkan’ın samimiyeti beni burada kalmaya ikna etti.

Ayrıca bir haftalık Kabak kampından sonra çamaşırlarımı yıkamam ve eşyalarımı elden geçirmem gerekiyordu. Duşu ve tuvaleti olan bungalovlardan birisine, İncir’e yerleştim. Ölüdeniz’den beri ilk defa sıcak suyla yıkandım. O sıcak suyun benim için kıymetini düşünebiliyor musunuz?

Kirli kıyafetlerimi çamaşır makinesine attıktan sonra Catchy’nin harika manzaralı terasındaki masalardan birisine oturdum. Kabak Koyu’nda geçen bir haftadan sonra neredeyse ilk defa telefonum sorunsuz çekiyordu. Çay içip telefon görüşmelerimi yaptım.

Likya Yolu yürüyüşe açılıp popülerleşene kadar Alınca ve biraz daha yukarıdaki Karaağaç muhtemelen kendi halinde yaşayan küçük köylerdi. Likya Yolu ile birlikte buraya yerli ve yabancı turistler gelmeye başlayınca pansiyonlar açılmış; evlerin, arazilerin değeri artmış.

Hep Birlikte Akşam Yemeği

Alınca, Catchy CampingPansiyona geldiğimde Özkan yalnızdı, benden önce gelen kimse yoktu. Benden sonra yaşları hayli ileri görünen iki kadın yürüyüşçü geldi; Martha ve Karin. Bir odaya da onlar yerleşti. Ardından genç bir çift, İmge ve Kevin. Gün boyu kampa gelen diğer yürüyüşçüler konaklamadan devam edince o akşam kampta Özkan’la birlikte altı kişi kaldık.

İmge’nin organizasyonuyla akşam yemeğini Boğaziçi manzarasına karşı hep birlikte yiyoruz. Bir nevi erken Noel yemeğimiz.

İmge Hollanda’da doğmuş büyümüş, çok enerjik bir kız. Kevin ise tam tersi, ağır, gözlemci, sakin bir Fransız. Bir senedir birlikteler ve bu yolculukta hedefleri sürekli doğuya gitmek. Normalde yol ve konaklamaya para ödemediklerini, otostopla seyahat edip, çadırda konakladıklarını anlatıyorlar. Yine de ara sıra bir konaklama merkezinde kalmak herkes için bir ihtiyaç haline dönüşebiliyor. Yolda tanıştığım insanlar yolcu olmak konusunda güvenimi tazeliyorlar.

Martha ve Karin de Hollandalı. Türkiye’ye tatile gelmişler ve Likya Yolu’nun birkaç etabını yürümeyi hedefliyorlar. İkisi de yaşları 60’ın oldukça üzerinde, torun sahibi kadınlar. Cesaretleri hayranlık verici, öyle değil mi?

Bu arada misafiri olduğumuz Özkan aslında sağlık personeli. Uzun yıllar mesleğini yaptıktan sonra son bir yıldır bu kampingi işletiyormuş. Akşam yemeğinden sonra içeriye, kapalı salona geçip şömineyi yakıyoruz. Likya Yolu üzerinde, Alınca Köyü’nde hep beraber şarap içip harika bir gece geçiriyoruz.

Ertesi sabah kahvaltıdan sonra Martha ve Karin yola devam ediyor, İmge, Kevin ve ben gün boyu kalıyor, Özkan’a yardım ediyoruz. Arada oturup yazılarımı yazıyorum.

Köy Çocukları Kampingde

Öğleden sonra bir ara köyün okul servisiyle bir grup çocuk geliyor. İçeride salonda büyük masada oturup Özkan’ın bilgisayarında ders çalışıyorlar. Köyde çocukların topluca ders çalışabilecekleri başka yer olmadığı gibi, bu kamp dışında internet de yok. Ayrıca çocuklara gönüllü olarak öğretmenlik yapacak Özkan’dan başka kimsenin olmama olasılığı da çok yüksek. Özkan’ın düşünceliliğini ve bulunduğu her yerde çevresine faydalı olma çabasını bir kere daha takdir ediyorum.

Böylesi düşünceli bir işletmeci elbette kampa kütüphane de yapmış. Yürüyüşçülerin kütüphaneden kitap alıp götürmesi serbest. Alınan kitabı, bir kitap daha ekleyerek geri göndermek koşuluyla. Böyle böyle hem kampın hem de köyün kütüphanesi olmuş.

Evet, bir Kate Clow gelir, kimsenin yapmadığını yapar, harabe antik şehirler arasındaki yürüyüş yollarını çıkartır, dünyaya tanıtır. Bir Özkan gelir, insanları ağırlarken cebini düşünmez, köyün çocuklarını, onların eğitimlerini düşünür. Örnek alacak insan aradığımızda çok uzaklara gitmemiz gerekmiyor. Bazen biraz etrafımıza bakınmak yeterli olabiliyor.

İki gece konakladığım Catchy’den harika bir dost edinerek yola çıkıyorum. Bugün artık Catchy Kamping yok, yerine başka bir kamp açılmış. Özkan da Elazığ’da mesleğine dönüş yapmış, çevre sağlıkçısı olarak çalışıyor. Orada da etrafına faydalı olmak için elinden geleni yaptığına eminim.

Umarım Catchy Camping’in yerine açılan yeni kampı işletenler de Özkan kadar düşünceli insanlardır.
 
 

Devamı için tıklayınız.

 
 
Burak Süalp

BEĞENEBİLECEĞİNİZ İÇERİKLER

16 YORUMLAR

  • Yanıtla Zeynep Mete 11 Aralık 2020 at 21:33

    Sevgili Burak;
     
    Siz bu güzel yerleri anlatırken üç yılda tamamladığım Likya Yolu‘nu her seferinde yeniden ve yeniden yürüyorum. Ne müthiş günlerdi… Umarım bu pandemiilleti biter de yeniden yollar ve hikâyelerine kavuşuruz.
     
    Yüreğinize sağlık.
     
    Sevgi ve selamlar

    • Yanıtla Burak Süalp 12 Aralık 2020 at 11:49

      Sevgili Zeynep, bu yürüyüş yazılarıyla biraz olsun o günleri hatırlatabiliyorsam ne mutlu bana. Eminim harika anılar biriktirmişsinizdir o yolda. Şu sıralar benim de en büyük dileğim aynı şekilde. Pandeminin bir an önce sona ermesi ve yeniden yollara düşebilmek.
       
      Yorumunuz için çok teşekkür ederim. Sevgiler.

  • Yanıtla Didem Çelebi Özkan 11 Aralık 2020 at 21:46

    Ne harika manzaralar 😍 Fakat bir o kadar da yol boyunca karşılaştığın harika insanları okumaktan keyif alıyorum. “İyiler”in hâlâ yığının kötülüğünün karşısında az da olsa var olmaları ilham verici 🙏🏻
     
    Zeynepciğimin de dileklerine yürekten katılıyorum. Sağlıklı günlerde yeniden doğada olmak umuduyla…

    • Yanıtla Zeynep Mete 12 Aralık 2020 at 00:00

      Sevgili Didemciğim
      Bizi de yanında götürürse ben o şartla dilekte bulundum yani 😉 Bilinsin 😉

      • Yanıtla Didem Çelebi Özkan 12 Aralık 2020 at 00:02

        😁😁😁😁
        Bence de bizi de götürsün.
        🙃🙃😘😘

        • Yanıtla Burak Süalp 12 Aralık 2020 at 11:53

          Ooo, yokluğumda burada sohbet almış yürümüş. Hep birlikte bir yürüyüş ve kamp harika olmaz mı? Doğayla öyle bir yeniden buluşma 2021 baharına çok yakışır bence🤞
           
          Bu arada, evet, iyi insanlar var. Her yerde var. Daha doğrusu insanların yaptığı iyilikler var. Onları özel olarak bulup çıkarıp duyurmak lazım bence. Örnek alınsın, yayılsın diye🤗

  • Yanıtla Nimet Canbayraktar 12 Aralık 2020 at 12:39

    Burak Bey,
    İyi ki yazıyor, anlatıyorsunuz. Bana nasıl iyi geliyor anlatamam. Hatta, yaşıma başıma bakmadan, davetsiz olsam bile, hatta sizlerden biri olmasam da, ah ben de katılsam diye düşündüğüm, nefis bir gezi olur. Nasıl özledim doğayla iç içe olmayı.
     
    O geziyi yaparsanız, mutlaka bizlere de anlatmalısınız. Bence, bu Dünya o iyilerin sayesinde, yaşanılır halde. Ben, bu grubu seviyorum gerçekten.

    • Yanıtla Burak Süalp 12 Aralık 2020 at 13:22

      Nimet Hanım merhaba yeniden. Yorumlarınız beni nasıl mutlu ediyor bilemezsiniz. Siz hiç davetsiz olur musunuz? Ayrıca kesinlikle bizlerden birisiniz. Didem duymasın çok üzülür vallahi.
       
      Şu korona günleri geçsin, yasaklar kalksın hep birlikte yapalım o kampı. Belki yazısını da birlikte yazarız, kim bilir?
       
      Sevgiyle kucaklıyorum sizi.

    • Yanıtla Didem Çelebi Özkan 13 Aralık 2020 at 15:12

      Nimet Hanımcım, siz SenVeBen ekibinin çok değer verdiğimiz bir parçasısınız. Ekibin organize ettiği herhangi bir toplantıda sizi de aramızda görmek bizi çok, çok mutlu eder.
       
      Neredeyse iki senedir bizi daima destekleyen varlığınıza teşekkürler ❤️🤗
       
      Not:
       
      Bize yazdığınız ilk yorum 21.05.2018’de sevgili Özge‘nin Topuk Sesi öyküsünün ikinci bölümüne 😉 Bugüne kadar 137 yorum yazmışsınız, bu bize tek kişinin yaptığı en yüksek yorum sayılarından biri. Böyle bir desteğin teşekkürü yetersiz. Sizi hepimiz çok seviyoruz ❤️

      • Yanıtla Nimet Canbayraktar 15 Aralık 2020 at 14:08

        Merhaba,
         
        2 gündür yazmayı düşündüğüm halde, ne yazacağıma karar veremediğim bir süreç yaşadım. Şöyle ki yanlış anlaşılmak istemediğim için kararsız kaldım.
         
        Bu kadar çok yorum yazdığıma inanın çok şaşırdım ama sizlere yazmak ve yanıt almak çok hoşuma gidiyor. Bu arada, bilmediğim o kadar çok şeyi de öğreniyorum ki.
         
        Daha önce bir yorumumda yazdığım gibi, hayal etmek, bir şeylere odaklanmak benim özelliğim sanki ama son 5 yılda genelde sadece hayal ediyorum, zira eşimle birlikte yaptığımız gezilerimizi anmak daha güzel ve anlamlı geldiği için, pek yenilerini eklemiyorum. Tam bir denesem dediğimde de malum nedenlerle hepimiz evlere kapandık.
         
        Sizlerden böyle bir yanıt almam inanın beni çok duygulandırdı. Burak Bey’e ve size teşekkürler ediyorum. O gezi veya toplantıya katılmama gerek yok, zira bunu bilmek bana yetiyor.
         
        Ta yürekten, kucak dolusu sevgilerimi gönderiyorum hepinize.

        • Yanıtla Didem Çelebi Özkan 19 Aralık 2020 at 18:28

          Nimet Hanımcım, sevgimiz karşılıklı. Bizlerin kalbinde yeriniz de çok ayrı. Kocaman öpüyoruz ❤️😘

  • Yanıtla Nimet Canbayraktar 12 Aralık 2020 at 14:08

    Teşekkürler.
    Bu motivasyonla bir hafta idare ederim.
     
    Sevgiler.

  • Yanıtla Elif Bilici 15 Aralık 2020 at 14:08

    İçimdeki tatil ve kamp özlemini her defasında yeniden yaşıyorum yazılarınla. Adeta doğaya maskesiz kavuşabilmenin hayatı ile yaşıyorum. Biriktirdiğin bu güzel yazılar için hem sana hem de kalemine içten bir tebrik 🙂

    • Yanıtla Burak Süalp 15 Aralık 2020 at 14:13

      Sevgili Elif, benim de doğayı, yolda olmayı, kamp yapmayı ne kadar özlediğimi tahmin edebilirsin. Burnumda tütüyor resmen. Evlere kapandığımız şu dönemde de yapabileceğim en iyi şey yazmak. Sanırım Korona’dan sonra geri dönmemek üzere dağlara vuracağım kendimi 😂
       
      Yorumun için çok teşekkür ederim.

  • Yanıtla Pelin Öncüoğlu Işık 25 Ocak 2021 at 12:23

    Burakcım, ne iyi geldi bu yazın da. Kalemine sağlık. Yukarıda Nimet Hanım’ın yazdığına katılıyorum. Hayal etmek ve o hayale odaklanmak. Beni hayatımın en zor zamanlarında içinde bulunduğum gri ortamlardan kurtarmıştır. Şimdi de bu koronalı günlerde yazdıklarını okudukça içimde uzun süredir ertelediğim Likya Yolu sevdası alevlendi. Bugünlük okumalarımı burada kesiyorum yoksa çantamı toplar yola koyulurum 😀 Ama gözümde bundan iki sene sonra ogluş ve Onur, beni kamp yerinden kamp yerine beklerken seninle bu rotaları yürüyor olduğum canlandı. Neden olmasın?
     
    Kalemine sağlık.
     
    Sevgiler

    • Yanıtla Burak Süalp 25 Ocak 2021 at 12:47

      Canımsın sen benim yaaa. Sen şu güzel ve çok özel günleri bi’ şöyle tadını çıkarta çıkarta yaşa önce. Daha çok yollar yürürüz ama merak etme senin ekibi de geride bırakmayız. Hamaktan güzel beşik, uyku tulumundan iyi kundak bulamazsın. :))))
       
      Bi kahve daha veriyim mi?

    Cevap Yaz

    Yazı: Pembeden Yeşile Bütünlük | Yazan: İrem Savaş
    Girne Antik Liman
    Girne Antik Liman
    Öykü: Umarım Bu Gece Öldürülmem | Yazan: Didem Çelebi Özkan